Israël-Gaza: 190-1

Ik had eigenlijk al een stukje klaar voor vandaag. Maar kan een mens zich druk maken over subsidies aan zonnepanelen als de afgerukte ledematen op de Gazastrook in het rond vliegen? Het Israëlische luchtoffensief, na een eenzijdig bestand van een paar uur dat premier Benjamin Netanyahu de gelegenheid gaf om zijn vredelievendheid aan de wereld te demonsteren, is van een Draconische omvang die ons weerom de essentie van het zionisme toont.

Waar ging het ook weer om? Het zionisme is een 19e eeuwse politieke beweging die een joodse staat claimt daar waar de Israëlitische koninkrijken Israël en Judea lagen. Na de 2de wereldoorlog en de Holocaust komt de doctrine in een stroomversnelling. Het door de Britten bestuurde Palestina (dat al na W.O.-I een door de Britten aangemoedigde Joodse kolonisatie kende) wordt via een VN-plan van 1947 opgedeeld in een Israëlisch gebied (met o.m. de vruchtbare en strategisch belangrijke kustvlakte), een Arabisch gebied (met o.m. Gaza en de Westelijke Jordaanoever) en een internationaal bestuurde zone (Jeruzalem). Het is deze onmogelijke constructie die de aanleiding zou vormen van een blijvende betwisting. De Palestijnen willen hun land terug, de Joden claimen het op bijbels-religieuze gronden. Ik heb het als volksnationalist en republikein altijd voor de Palestijnen opgenomen, ook al deed het grootste deel van de Vlaamse beweging het, tot mijn grote verbazing, andersom, vanuit een soort rechts-katholiek-conservatief ressentiment dat haaks staat op elk principe van zelfbeschikking.
Vandaag is er zelfs van een Palestijnse staat geen sprake meer: virtueel behoren zelfs de hen toegekende “territories” tot een geheel door Israël gecontroleerde en geïsoleerde zone, die in de praktijk als een ghetto functioneert, en waar complete Joodse nederzettingen worden gebouwd, tegen alle internationale afspraken in.
Waarom? Gewoon: omdat het mag.

De reden van deze morele uitzonderingstoestand is gekend: een Jood is geen mens zoals een andere, dus is Israël ook geen staat zoals een andere.
De mythe van het uitverkoren/verdoemde volk, door het zionisme zelf in stand gehouden, levert de realiteit op van een natie, gebaseerd op raszuiverheid, die een constante afspraak met de geschiedenis heeft vanuit een religieuze oertekst. In Israël is het racisme compleet ingebed en politiek gelegitimeerd. Wie als Jood geboren is (uit een Joodse moeder) heeft recht op het staatsburgerschap maar ook op aanspraken op “heilige grond”.
Weliswaar aanvaarden de ultra-orthodoxe Joden het bestaan van Israël niet (voor hen kan er geen Joodse staat zijn vóór de komst van de Messias), toch is het Grote Gelijk van Israël ingebed in deze historisch-religieuze lotsbestemming.
Politiek-demagogisch leidt dat tot een dubbele attitude: enerzijds die van underdog/zondebok/slachtoffer, anderzijds die van scherprechter/wraakengel. Dat verklaart waarom men in Israël eindeloos kan wenen om die ene Jood die door een Hamas-proppenschieter werd getroffen, en tegelijk juicht om de 190 burgerslachtoffers in Gaza waaronder moeders en kinderen. Deze behoren tot een ondersoort die daar niets te zoeken heeft. Om die reden wordt premier Benjamin Netanyahu door de Likoedpartij, zijn coalitiepartner, zelfs als een zwakkeling beschouwd: Likoed vraagt niets minder dan de totale Endlösung van het Palestijnse probleem en een definitieve annexatie van Gaza.

Wat te beginnen met dit soort doorgeslagen hysterie? De bombardementen op Gaza van vandaag kweken een nieuwe generatie terroristen. De 11-jarige jongentjes die het overleven zullen in vredesgesprekken niet geïnteresseerd zijn. Een probleem voor Israël? Allerminst, integendeel: op die manier blijven de stenengooiers aan de gang, kan het vijandbeeld in stand gehouden worden, en blijft Israël de totaal gemilitariseerde staat die hij vandaag is, met steun van de VS.
Het perverse van deze logica sijpelt hier en daar door in Israëlische intellectuele kringen, maar die worden afgeschilderd als nestbevuilers en domme vredesduiven. De stille hoop van Likoed is, dat hogervermelde proppenschieters toch eens aan gevaarlijk tuig geraken. Of dat nog radicalere, djihadistische groepen het overnemen. Wat een alibi oplevert om écht grote schoonmaak te houden.
Dat Israël op de gematigde eisen van Hamas (het openen van een grensovergang en de overdracht van wat Palestijnse gevangenen) niet ingaat, wijst op de echte agenda van deze bijbelse oorlogsstaat: de frustratie laten toenemen, geweld uitlokken en dan afrekenen volgens het principe “oog om oog, tand om tand”. Veel ogen en tanden zullen er op het einde niet meer overschieten, toch niet in Gaza.
God staat aan de goede kant, ik heb het altijd geweten.

http://www.knack.be/nieuws/vtm-journalist-over-bombardementen-gaza-gruwel-te-wreed-om-te-tonen-video/video-iwatch-265417.html?utm_source=Newsletter-15%2F07%2F2014&utm_medium=Email&utm_campaign=Newsletter-RNBAVUKN&M_BT=1097773027396

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .