Komkommers versus turbokapitalisme

“Voor de wedstrijd had ik vastgesteld dat de aandelenindexen in een trading range vastzaten. Binnen deze vork kocht ik mijn aandelen en turbo’s long aan wanneer de koers aan de onderkant van die vork fluctueerde, en verkocht ik aan de bovenkant van die vork.
Dit beleggerslatijn werd ons geserveerd in een interview met Ralph Rust, winnaar van een of andere beleggerscompetitie. Ik heb zin per zin van dat interview een aantal keer herlezen, maar neen dus: de geheimen van het jonge beursgenie blijven voor mij ondoorgrondelijk.
OK, aan een vrouw valt de buitenspelval in het voetbal niet uit te leggen (oeps, daar gaan we weer). En een pianist die uitlegt hoe hij technisch door de partituur van een Rachmaninoff-concerto gaat, zal de gemiddelde leek ook met abrakadabra verbazen. Of de computernerd die zich euforisch uitlaat over het nieuwste speeltje: geen touw aan vast te knopen.
Maar dit is toch nog iets van een andere orde: dit gaat wel degelijk over uw en mijn huishouden. Heel de wereldeconomie draait namelijk op de beurshandel, die zelf gecontroleerd wordt door “traders” die vooral op korte termijn winsten willen genereren. Het is een economie die zich ten dienste stelt van de aandeelhouders en speculanten, niet van de mensen die echt een bijdrage leveren aan die economie, laat staan de gemeenschap.

Het speculatiekapitalisme heeft nu een nieuwe fase bereikt met zgn. “high frenquency trading” of flitshandel. Dat is een computergestuurd systeem waarbij uiterst snel prognoses kunnen worden gemaakt over dalende en stijgende koersen, maar dat tegelijk ook de markt beïnvloedt en manipuleert. Achter die “black boxes” zitten banken en grootbeleggers, hefboomfondsen, verzekeraars, enz. die hun eigen spel spelen, volledig onttrokken aan enig toezicht.
De Bank of England schat dat 30 tot 40 % van alle Europese aandelenverkoop door die flitshandel wordt gegenereerd. Dat is eigenlijk een enorm percentage: we gaan naar een economie die uitsluitend op “bubbels” drijft, imaginaire waarden die cash geld opleveren aan een kleine minderheid van ingewijden, maar die ook tot enorme storingen in het systeem en uiteindelijk tot een wereldwijde crisis kunnen leiden, eens de bubbel ontploft en de turbo-speculanten al weer elders zijn.

Terecht klaagt groene jongen Bart Staes dit systeem vandaag aan in een DS-column, en pleit voor meer regulering. Het probleem is echter, dat elke regulering ook weer bol staat van hermetische techniciteit, omzeilbaar is, en, bovendien, dat de regulatoren (de politiek dus) misschien wel mee in het bad terechtkomen. Zie de soap van Arco, ACV en CD&V. Fundamenteler lijkt me dan toch een herdenken van de economie van onderuit: een afbouw van het consumentisme, een economie van de soberheid en kleinschaligheid, buurtcoöperatieven, een ruileconomie zelfs, die veel dichter met de samenleving vergroeid is dan de turbo’s en vorken van Ralph Rust.
Ik weet niet of EU-parlementslid Staes en zijn regelnevenpartij daar wel voor te vinden zijn. Maar als ik mijn buurvrouw twee komkommers geef ( ze beginnen echt schoon te staan nu) in ruil voor vijf scharreleieren, met de glimlach gratis erbij, denk ik dat er meer schade toegebracht is aan het casinokapitalisme dan met de zoveelste EU-regel. Veranderingen komen van onderuit en beginnen klein. En traag, zodat de flitshandel ze niet eens opmerkt.

http://www.standaard.be/cnt/dmf20140703_01166277

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .