Una giornata particolare

Het kon niet anders, of dat Rode-Duivels-gedoe (naast die idiote spiegelhoesjes toch voornamelijk Jupiler-driekleurvlaggen aan cafés) zou door Belgische patriotten als een teken gezien worden dat de nieuwe eendracht onder de Belgen een feit is. Weg de nachtmerrie van het separatisme en de verzuring, het voetbal wijst de weg naar de grote harmonie en de nationale verbondenheid. Ook de multiculturele natte droom wordt weer opgevoerd, omdat er gekleurde medemensen in die ploeg rondlopen. Zwartjes die door koningin Mathilde weliswaar niet uit elkaar konden gehouden worden, het zijn toch allemaal maar negers.
Dat ze zich ondertussen in Brazilië zelf grote vragen stellen bij dit commercieel geregisseerd FIFA-mega-evenement, en dat de financiële en socio-economische kater ongetwijfeld naar boven komt als de prijzen uitgedeeld zijn,- dat mag de pret niet drukken.
Als kers op de taart wordt ons nu ook door psychologische koffiedikkijkers geleerd dat het nationale supporterisme het globale gelukscoëfficiënt verhoogt. Het “goed gevoel”, opgebouwd bij sportieve massamanifestaties zou rechtstreeks te maken hebben met de productie van serotonine, alias het gelukshormoon, dat ons in een euforische toestand brengt. Voetballer Vincent Kompany heeft zich opgeworpen tot de grote profeet van die bindende sportemotie, als trigger voor het “goed gevoel” waar we allemaal deelachtig aan moeten worden. In de eerste plaats dan toch Inbev en de cafébazen.
Dat is toch een vreemde wending: als ik oude filmpjes zie van führer-toespraken onder de nazi’s in reusachtige sportstadions, zie ik ook de serotonine uit de pan swingen. Het opzwepende groepsgevoel maakt gelukkig, maar wat is dat voor een geluk?
Ik verpest nog even verder het feestje. Als de these van de hersenfysiologie klopt, dat er eigenlijk maar één soort geluk/genot is, ergens gelocaliseerd in een stukje van ons brein, dan maakt het au fond niet uit of we gelukkig worden door chocolade te eten, seks te hebben, naar onze lievelingsmuziek te luisteren, of… ons in driekleuren te beschilderen en mee te schreeuwen met de hoop in een voetbalstadion. Of à la limite zelfs een dictator toe te juichen die het goed kan uitleggen.
Ziet u de valstrik? Als het geluk een doel op zich wordt, en volgens de hedendaagse wetenschap zelfs samenvalt met genot, dan zijn we allemaal verslaafd en weerloos overgeleverd aan de dealers in serotonine, de geluksindustrie die zich zowel politiek als commercieel als cultureel probeert op te dringen.Karl Marx sprak van religie, als opium voor het volk. Vandaag is die opium overal. Hij zit in het consumentengeluk, de hysterie op Tomorrowland, en dus ook in het voetbalnationalisme.
Misschien wordt het dan wel juist boeiend en relevant om het on-geluk te herontdekken, als een kritische schaduw van heel dat drogeringsproces. Elke dissidente beweging, elke culturele stoorzender of politieke pretbederver, elke luis-in-de-pels, zou men dan kunnen zien als een antidotum, een tegengif tegen de krachten die onze hersenen proberen te koloniseren.
Het gevoel om daarmee bezig te zijn, is echter natuurlijk ook weer een vorm van opwinding, een goed gevoel. Spelen de hersenen een spelletje met ons?In afwachting blijf ik aan de kant staan en draai zelfs mijn rug naar de grote volkstoeloop. Zoals in de film “Una giornata particolare”, waar Gabriele en Antonietta elkaar op een kamer treffen terwijl heel Rome is uitgelopen om een toespraak van de Duce te aanhoren.
On-geluk of tegengeluk, of geluk in een klein hoekje, kies maar.http://www.voetbalbelgie.be/nl/article.php?id=81403

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op Una giornata particolare

  1. inderdaad, triestig om te zien, massahysterie, als schapen op een weide.
    Velen onder ons zijn klaar om de derde wereldoorlog ingeprent te krijgen…….zoals in ’40
    Als er eentje naar links aan het blaten is volgt de rest…en de wolf zag dat het goed was…
    Als er een match bezig is met onze duivels, dan is het zalig op de weg…rustig zelfs en naast de
    enkelingen die over de weg razen om toch zo snel mogelijk ergens de match te zien, komt men ook af en toe een “gelijkgestemde” tegen, die rustig blijft en wie het hele “voetbal-dinges” niks, maar dan ook niks kan schelen……zaaaaalig, er zijn er nog die denken…… zoals ik…..hoop doet leven.

Reacties zijn gesloten.