Af en toe klepperen de zonneblinden

De dagen nadat onze hond Wolf was overleden, gebeurden er rare dingen thuis. Flessen die quasi-vanzelf omvielen in de keuken, een radio die vanzelf aansloeg. Het zijn verhalen die ik ook van anderen hoor: het bovennatuurlijke dat zich roert na het verlies van een dierbaar wezen, mens of dier.
Ik hoor de spokenjagers van SKEPP nu al lachen, maar toch: misschien is het tijd om de waanwetenschap los te laten en tot een soort aanvaarding te komen dat er nog een universum buiten dit universum is, en dat de afgestorvenen/uitgetredenen ons misschien wel iets zinnigs te vertellen hebben. Iets dat ons verder helpt tijdens onze reis.
Tenzij het gewoon een groet van ginds, of een grap of een kwahondenstreek is. Dat mag ook, dat was Wolf. Dat is Wolf.
De doden zijn minder dood dan we denken. Echt opnieuw gaan luisteren en letten op de kleine ruis, het kan ontdekkingen opleveren. Kunst zou, ver van alle marketinggedoe en praalzucht, zo kunnen werken: als het creëren van “totems” waarin de doden fluisteren. Of zelfs kinetisch: die ze doen bewegen, in een codetaal die we zelf moeten ontcijferen.
Misschien schrijf ik dit zelfs helemaal niet, maar een energie van buitenaf die mijn handen doet bewegen over het PC-klavier. Eigenlijk ben ik daar bijna zeker van. Vroeger noemde men dat “inspiratie”. Maar het is gewoon….Wolf, en al wie nog verder hier passeert.
Klik hier voor het essay:

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .