De kracht van het origineel

Musea zijn verdorven plekken. Ze tonen kunst op zijn slechtst: geïsoleerd, hermetisch, aanstellerig, theatraal. Vroeger al karakteriseerde ik het museum als een graftombe waarin een geparfumeerde doodsgeur hangt. De dood van het model, de natuur, het leven dat door het kunstwerk werd opgeslokt en in een steriele versie terugkeert als onaanraakbaar “beeld”.
Het welbekende museumvandalisme (doorkerven van een schilderij, het met zuur bewerken…) is in dat opzicht een tamelijk redelijke respons van de toeschouwer die beseft dat hij in een knekelhuis is beland.
Heel af en toe ook trachten kunstenaars zelf een ludiek statement te maken tegen deze necrofilie, zoals het overbekende “Ceci n”est pas une Pipe” van René Magritte, of de fratsen van Marc Duchamp die een urinoir ten toon stelde, of Gustave Courbet die ons een realistische aanblik gunt van een vrouwelijk onderlichaam en dat “L’Origine du Monde” doopt.
Het schandaal dus, als rebellie tegen de pathologie van de beeldcultuur. De ironie is uiteraard dat al deze zogenaamde anti-kunst ook weer kunst werd en in het museum terecht kwam, zoals L’Origine du Monde dat in het Parijse Musée d’Orsay hangt.

Een zekere Deborah de Robertis heeft dan maar gedaan wat ooit moest gedaan worden: ze ging zelf wijdbeens voor dat schilderij zitten en toonde ongegeneerd haar intieme delen. Daarmee maakt ze elke beeld-spraak overbodig en stuurt ze Gustave Courbet samen met al zijn collega’s naar huis. Inderdaad, een geschilderde vulva is lachwekkend naast de echte. Erger nog, het is een misdaad tegen de natuur en tegen de menselijkheid om in een museum een gekonterfeit vrouwelijk naakt ten toon te stellen met een koordje er rond en een alarminstallatie. Terwijl er naast u een vrouw staat met “the real thing” in huis.
Het vervolg is ook hilarisch: een bewaker ging voor haar staan om haar aan het zicht van het publiek te onttrekken. De angst voor het origineel leidde ertoe dat ze uiteindelijk politioneel werd afgevoerd. Terwijl ze toch maar toonde wat het schilderij achter haar toonde, maar dan in de echte versie. Een kleine stap voor de kunst, een grote stap voor de mensheid. Ach, ook Deborah is een artieste en zal hiermee wel wat publiciteit gezocht hebben. Ze gaf haar act ook een naam, ‘Le miroir de l’origine’, heel goed gevonden, waarmee ze allicht hoopt om ook een plaatsje in de galerij te veroveren.

Maar goed, ik geloof sterk in dit soort revoltes van het origineel tegen de Kopiermeisters van deze wereld. Vrouwen hebben hier uiteraard sterke argumenten. Zoals Sabrina Dessein , die gisteren mijn essay over de nutteloosheid van het lijden aan diggelen sloeg, toen ze verwees naar de pijn van een vrouw die een kind baart. Daarbij vergeleken is filosofie, literatuur en kunst natuurlijk maar wat wolkjes blazen, neuriën achter het gordijn. Het “over” iets hebben omdat men het niet is. Zie, ik ben weer bezig…
 

Musée d’Orsay in rep en roer: artieste poseert met ontblote vulva voor schilderij Courbet
s.hln.be
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .