Het spook, genaamd republiek

Bye

We hebben nog wat extra duwtjes nodig om echte Vlaamse onafhankelijkheid als een reële optie te zien

‘De gemiddelde Vlaamse kiezer is geen revolutionair, hij of zij is zelfs geen voorstander van onafhankelijkheid’. Aldus citeert een artikelop de VRT NWS site zichzelf, getekend Jihane Sliti en Fabian Lefevere. Een hele rist politici en zelfverklaarde experten passeert de revue, opmerkelijk genoeg geen enkele VB-er. Om de auteurs te situeren: twee Pano-journalisten -dat is al een referentie op zich-, en beiden gespecialiseerd in het speuren naar extreem-rechtse complotten en het vermaledijde Vlaamse racisme.

Meteen zitten we weer in de eeuwige draagvlak-discussie: willen de Vlamingen onafhankelijkheid? Neen, zeggen de cijfers, zeggen alle analisten, ook bij de N-VA, en dan gaat het verder over confederalisme, ‘wat we nog samen willen doen’, ‘de Belgische staat als een sokkel’, en meer van die gemeenplaatsen.

Eendjes in het park

rodeduivelsOK, men kan op straat gaan en niets-vermoedende wandelaars lastig vallen met de vraag: ‘Wilt u België compleet laten verdwijnen en van Vlaanderen een onafhankelijke staat maken?’ Moeders staan daar dan met de kinderen in het park de eendjes te voederen, en zeggen: ‘Verdwijnen, neen, dat nu ook weer niet’, terwijl ze in gedachten heel het gebied tussen Nederland en Frankrijk, inclusief hun huis met voortuin, in de grond zien zakken en revolutionairen de koninklijke familie naar de guillotine slepen.

Ik maak er nu een karikatuur van, maar zo komen peilingen tot stand en zo antwoorden mensen: impulsief en afhangend van de vraagstelling. Vaders zien bij het einde-België-verhaal meteen de Rode Duivels definitief opgedoekt, 14 slagbomen op de toch al stilstaande Brusselse Ring, en het bedrijf waar ze werken dat ijlings de koffers pakt. Een karikatuur die ooit in het RTBf-programma Bye bye Belgium met glans werd uitgetekend en bijna de allures kreeg van het legendarische hoorspel War of the Worlds van Orson Welles (1936). We herkennen zowaar Christophe Deborsu als nepreporter van dienst.

Een splitsing wordt tot op vandaag nog altijd als een romantische draak beschouwd, die het liefst karikaturaal wordt voorgesteld.  Maar laten we het eens van de andere kant bekijken. In de open brief die de ouders van de vermoorde Julie Van Espen onlangs publiceerden, weerklonk een diepe onvrede met het bestaande justitie-apparaat en eigenlijk met heel het systeem. Helaas stopte het daar ook mee, en werd Koning Filip weerom aangesproken als de deus-ex-machina. Paul Marchal, vader van An, deed dat ook al eens in 1998 en richtte prompt een neo-Belgicistische partij op. Zelfs in hoogste nood knielen Vlamingen voor hét symbool van het status-quo. Een optocht met witte ballonnen en veel tricolore vlaggetjes rondt het af, en dan wordt het weer stil.

Een splitsing wordt tot op vandaag nog altijd als een romantische draak beschouwd, die het liefst karikaturaal wordt voorgesteld. 

De lamentabele inefficiëntie en het democratisch deficit van de NV België zouden nochtans tot een heel andere politieke keuze kunnen leiden: het regime zelf in vraag stellen en gaan voor een totaal nieuwe politieke ruimte. En wat zou dat in ons geval anders kunnen zijn dan een Vlaamse res publica, helemaal los van het koninkrijk dat met instemming van de Europese grootmachten in 1830 het levenslicht zag?

We spreken dan over een natie die door de Vlaamse gemeenschap wordt belichaamd. Nieuwe instellingen, een nieuw huis, nieuwe fundamenten, een nieuwe bestuurscultuur. Dat vereist een breekpunt, een point-of-no-return, maar wat hebben we te verliezen in een failed state als deze, waarrond deelstaten als satellieten blijven draaien, met het totaal archaïsche Hof als epicentrum?

Zwarte zwanen

Berlijn

Berlijn, november 1989

Revolutionaire momenten ontstaan uit ogenschijnlijke kleine voorvallen die de geest uit de fles laten. Het is het verhaal van de zwarte zwaan, de sneeuwbal die gaat rollen, of van de vlinder die in het Amazonewoud opstijgt en aan de overkant van de oceaan een wervelstorm veroorzaakt.

Kleine oorzaken, grote gevolgen. Een uit de hand gelopen operavoorstelling zoals in 1830 (het zal dan nu misschien eerder Tomorrowland zijn), een verkeerde kraan die wordt opengedraaid, een fatale drukfout in het Staatsblad, nog eens een geval van gerechtelijke absurditeit- wie zal het zeggen. Het is zeer goed mogelijk dat de splitsing zal volgen uit zo’n ogenschijnlijke bagatel die de druppel teveel blijkt, waarna een algemene sense-of-urgence de normale loop der dingen opschort. En het zullen gewone mensen zijn die het proces in gang zetten, niet de politici of de partijen. Er kunnen dikke boeken over geschreven worden, genre ‘De ordelijke opdeling’ van G. Annemans, maar dat zijn academische oefeningen. De Berlijnse muur werd ook eerst door het volk gesloopt, alvorens de politici aan tafel gingen zitten.

Revolutionaire momenten ontstaan uit ogenschijnlijke kleine voorvallen die de geest uit de fles laten.

Ook zo’n open brief van ouders van vermoorde kinderen zou een kantelmoment kunnen betekenen, het begin van een aanzwellende golf van verontwaardiging. Laat ons de kracht van het publieke ‘genoeg-is-genoeg’-gevoel niet onderschatten.

Ik droom nu even luidop. Stel u eens voor dat de open brief een bezetting van de justitiepaleizen had veroorzaakt. Per SMS en via het internet worden sympathisanten gemobiliseerd die hun tenten opslaan op het terrein. Het worden er zo’n 10.000. Zwarten, groenen, gelen, bruinen, roden, blauwen. Daarna komen de schoolgaande jeugd en de studenten eraan.

Ook de gele hesjes komen er zich mee moeien. een afvaardiging uit Catalonië meldt zich. Men organiseert meetings in nokvolle arena’s, concerten, happenings. Verbijsterde politici komen polshoogte nemen en worden uitgejouwd als ze olie op de golven proberen te gieten. Ook de modale pers en de VRT kunnen alleen maar constateren dat ze ‘het niet hebben zien aankomen’, sommigen draaien bij uit puur opportunisme.

Binnenlandse Zaken aarzelt om op te treden, de politie weet het ook niet en kiest deels de kant van de bezetters. De impasse is compleet, de nationale en internationale pers is aanwezig. Het Vlaams parlement komt in spoedzitting bijeen en roept een voorlopige onafhankelijkheidsverklaring uit. Waarna een nieuwe grondwet tot stand komt, niet alleen uitgedokterd door politici en specialisten, maar vooral ook via volksbevraging en referenda. Een dol scenario, maar de geschiedenis puilt ervan uit.

Lethargie

parlementHelaas is dat op dit moment inderdaad utopisch, onder meer omdat analisten voortdurend zeggen dat het utopisch is. Wegens een ‘ontbrekend draagvlak’, weet u wel. Democratie bestaat echter niet alleen uit peilingcijfers en verkiezingen. Democratie is ook en vooral: het publiek debat op gang brengen, een visie onderbouwen en naar buiten brengen, mensen goesting doen krijgen.

Het colloque singulier van de politieke wereld en het journalistieke universum onderhoudt echter liever de verhalenfabriek dan een regimewissel bespreekbaar te maken. Vlaamse staatsvorming wordt in die wereld onveranderlijk als een zeepbel voorgesteld, zelfs nu, op het moment dat er na een jaar nog altijd geen uitzicht is op een federale regering. Men gewaagt over B- en C-plannen, maar zelden of nooit over een vlexit.

Dat heeft natuurlijk te maken met banale overlevingsdrang: politici blijven zich met journalisten wentelen in het Wetstraatmoeras, het publiek staat erbij en kijkt ernaar. Het is een decadent soort fin-de-siècle-sfeer, wellicht zelfs een fin-de-régime-sfeer, die wel de verrotting constateert, maar nooit de extreme conclusies trekt. Op het einde geraken mensen gewoon vermoeid, en dat is wellicht ook de bedoeling.

Hoe langer Vlaanderen een soort Belgische deelstaat blijft, hoe meer Belgische trekken het krijgt, als een woekerende gangreen.

Fabre

Jan Fabre, notoir lakei en hofleverancier

De verkleutering, verambtelijking en het welbekende verdrinken van de vis spelen verder in het voordeel van deze lethargie. Vlaanderen is een zaak van streekproducten, zwartgele verkeerspalen, Jeroen Meus en een regering van boekhouders. En dan is er nog de culturele sector, die wel het Vlaamse subsidiegeld in dank aanvaardt, maar voor de rest het unitair-kleurrijke Belgique à papa bezingt.

Ondertussen dreigt de zin in echte verandering op te drogen. De opkomende dhimmitude en het aanpassingsgedrag aan de islam, de manier hoe de media dat proces omzwachtelen en vergoelijken, maar ook het onderwijsniveau dat afglijdt in het quasi-analfabetisme, de politiek-correcte gedachtepolitie,- het zijn allemaal factoren die een republikeins bewustzijn afremmen en er dus voor zorgen dat het fameuze ‘draagvlak’ geen kantelpunt bereikt.

De tijd der traagheid speelt daarbij in het voordeel van de NV België, het bureaucratisme sluipt in alle politieke geledingen en dringt de logica van de kleine lettertjes op, op waar we juist vanaf wilden. Hoe langer Vlaanderen een soort Belgische deelstaat blijft, hoe meer Belgische trekken het krijgt, als een woekerende gangreen. En hoe meer echte autonomie een taboe-onderwerp wordt. De lange historische traditie van underdog, die we achter ons sleuren, heeft zich nu veredeld tot burgerlijke zelfgenoegzaamheid en conservatisme, het welbekende centenflamingantisme dat de Belgische rompstaat en zijn monarchie gedoogt. Lamme Goedzak regeert.

Uilenspiegel

De_Coster_-_La_Légende_d’Ulenspiegel,_1869_(page_10_crop)Dat maakt het nu net zo belangrijk dat een culturele elite het voortouw neemt en de geesten rijp maakt. Waarom hebben wij zo weinig figuren à la Bart Maddens? Waarom grijpt ook links deze kans niet aan? Waarom wordt Vlaams geld niet geïnvesteerd in media die de nodige stuwing kunnen geven?

De republikeinse optie is de kwintessens van alle politiek-incorrecte tendensen in Vlaanderen, wat een enorme hefboom kan betekenen. Er zullen aan alle kanten schakelaars moeten omgedraaid worden en intellectuele comfortzones verlaten. De old-school flaminganten moeten het idee opgeven dat Vlaamse onafhankelijkheid een exclusief-rechts verhaal is dat moet leiden naar een conservatief sluimerstaatje zonder veel allure.

En links moet zich onthechten van het Belgisch-multiculturele dogma met zijn perverse migratielogica. Moeilijk ja, maar niet onmogelijk, het vergt vooral verbeelding en enig outside-the-box-denken, zie de Oostenrijkse Kunz-coalitie. Jawel, de klimaathorde zullen we moeten nemen en gaan voor een fossielvrije economie, niet afhankelijk van de grotendeels Arabische olielobby.

Het curieuze -of net niet- is overigens dat we een even lange literair-filosofische traditie van de subversiviteit in onze bibliotheek herbergen. Eric Defoort zaliger opperde ooit dat we veel te weinig met de figuur van Reinaert de Vos doen, het middeleeuwse dierenepos van de sluwe rebel. Tijl Uilenspiegel, de evenknie van de Zwitserse Willem Tell, wordt eveneens in Vlaanderen onderbelicht, wellicht omdat hij als geus niet katholiek genoeg was.

In plaats van de klimaatspijbelaars belachelijk te maken, duw ze een Vlaamse leeuw in de handen, zo moeilijk kan dat niet zijn.

betogingHet zou de moeite lonen deze bronnen opnieuw te ontginnen. Niet als louter bellettrie maar als inspiratie, geestelijk voedsel, energie. Men heeft onze kritische massa afgepakt en ons gepamperd, in slaap gewiegd, wij moeten ze terugwinnen. Heel het socio-culturele middenveld –cultuurpodia, verenigingen, actiegroepen, onderwijs,…- zou van daaruit het elan van de breuk, de verandering, kunnen overnemen. Het moet ook en vooral een verhaal van de jeugd worden: in plaats van de klimaatspijbelaars belachelijk te maken, duw ze een Vlaamse leeuw in de handen, zo moeilijk kan dat niet zijn.

De splitsing van België wordt dan een hype, in plaats van een taboe. De straat, de school en de publieke ruimte worden op dat moment de plekken waar de verandering gecultiveerd wordt, en mensen elkaar vinden rond een nieuw toekomstperspectief op sociaal, economisch en cultureel vlak.

Kort en goed: ik ben Vlaams republikein omdat het geen zin heeft een huis met betonrot een nieuwe laag verf te geven. Ik ben deze staat beu, ook in alle mogelijke reformversies, maar tegelijk eis ik de grond op waarop ik geboren ben. Ergens is het heel simpel, al stellen specialisten het heel ingewikkeld voor. Met Schotland, Catalonië en eventueel nog andere regio’s moeten wij de EU voor een voldongen feit stellen, en de Vlaamse republiek serveren aan de internationale instanties. Laat dan de draagvlak-sceptici maar komen.

Net omdat het idee vandaag niet-mainstream is, is het niet besmet door de politique politiciene noch door het mediagelul, en kan het dingen in beweging zetten die koffiedikkijkers niet hebben zien aankomen. Ik reken er vooral op dat de jonge republiek zich kan ontdoen van de verstikkende politieke correctheid die de Belgitude zo typeert, en dat de democratie en de vrije meningsuiting zullen opgewaardeerd worden. De media wezen gewaarschuwd.

Vlaanderen te klein? Letland, Estland en Litouwen zijn niet groter. Ze hebben bij het uiteenvallen van de Sovjet-Unie hun kans gezien, laten wij haar ook met twee handen grijpen.

Geplaatst in Geen categorie | 10 reacties

Chocolade Kim in Dubai: een lekkernij

Van uw sportverslaggever

Wanneer iemand me op straat aanklampt en vraagt wat ik van de politieke situatie denk, antwoord ik steevast altijd: Kim Clijsters heeft een kont die probleemloos als stootkussen kan dienen op nachtelijke wegenisweken, een balkon om een rij mammoetbomen op te zetten, en een backhand die vijftig driftige Marokkanen probleemloos in het ziekenhuis kan slaan.

#Kimback.

KimTot dusver mijn politieke analyse. De 36-jarige Clijsters speelt momenteel op het tennistornooi van Dubai, en is al aan haar tweede comeback toe, na deze van 2009. Maar dit keer is het menens. Het blijkt in de eerste plaats een media-event met lange commerciële uitlopers. Het productiehuis De Mensen, bekend van programma’s als Blokken, volgt haar met een professionele filmploeg overal op de voet en regisseert haar terugkeer als een vaderlands gebeuren zonder weerga. België’s hoop in bange tijden.

Zo’n productiehuis draait op het verzinnen van telkens weer nieuwe hypes, concepten die in snel tempo uitgetekend en verkocht worden aan mediabedrijven. Er wordt actief gezocht naar thema’s en personen met een hoge human-interest-waarde: Kims comeback wordt dus een ‘verhaal’ dat vooral in de media, meer bepaald de televisiewereld, zijn beslag krijgt, met liefst veel echo’s in de papieren en digitale pers.  Uiteindelijk komen ook alle sponsors weer opdagen en wordt het ‘merk’ Clijsters gerecycleerd om meer tennisraketten te verkopen. Of waarom ik denk dat mama Clijsters zich ietwat begon te vervelen in haar tennisacademie te Bree.

Sharia-voorschriften

DubaiWeinig aan de hand dus. Tot we op het VRT-journaal de directeur van het Dubaitornooi, ene Salah Talhak, Kim horen vergelijken met een reep Belgische chocolade, en bekijk op het filmpje vooral de pretoogjes van de tennissjeik, waarmee hij enigszins tegemoet komt aan de inleiding van dit stukje.

Nu moet u weten dat de Verenigde Emiraten, waarvan Dubai dé parel is, een weinig vleiende reputatie hebben aangaande mensenrechten en zo. Verkrachting binnen het huwelijk of je vrouw een pak rammel geven is officieel toegelaten en zelfs aan te raden ingevolge de sharia-voorschriften. Niet-gehuwde vrouwen die verkracht worden komen zelf in de gevangenis terecht wegens zedeloos gedrag. Op homoseksualiteit staat de doodstraf.

Achter de glitter van de Dubai-torens schuilt de bedomptheid van een middeleeuwse theocratie.

Volgens het Wereld Economisch Forum staan de VAE op plaats 121 van 149 landen in een rangschikking van gendergelijkheid inzake onderwijs, gezondheid en politieke participatie. Verkiezingen worden maar voor de schijn gehouden, het zijn de koninklijke families die alle macht in handen houden. Kort: achter de glitter van de Dubai-torens schuilt de bedomptheid van een middeleeuwse theocratie.

Ook met de arbeidsomstandigheden van buitenlandse werknemers is er wel wat aan de hand. Bouwvakkers sneuvelen bij bosjes onder de onmenselijke temperaturen. In feite gaat het om slavernij van mensen zonder rechten die in kampen verblijven en maar af en toe eens uitbetaald worden, geld dat ze dadelijk weer moeten afgeven om ‘verblijfskosten’ te betalen. Paspoorten worden ingetrokken, vertrekken is dus onmogelijk. Ook een detail waarmee ik Kim zeker niet wil lastig vallen in haar vijfsterrenhotel.

Sportswashing

sjeik

Sjeik Mohammed am Rashid Al Maktoum neemt de honneurs waar

Het zijn effectief deze lijfeigenen die de riante buildings van Dubai neerpoten want de oliesjeiks willen in snel tempo omschakelen naar het betere segment van zakenreizen en luxetoerisme, nu die Europese kafirs steeds minder olie kopen, hun daken vol zonnepanelen leggen en in elektrische auto’s tuffen.

En zo komen we terug bij dat tennistornooi. Al die sportevenementen, zie ook de Ronde van Quatar en de Grand Prix Formule 1 van Abu Dhabi, dienen vooral om de public relations te smeren van deze shariastaatjes die al hun oliegeld in vastgoed belegd hebben. Voetbalclubs worden er met open armen ontvangen voor hun winterstage, ook Club Brugge dokte een klein fortuin af om in Quatar te overwinteren. Nadat ze de uitnodiging van Saoedi-Arabië toch maar hadden afgezegd wegens politiek te gevoelig.

Het had Clijsters, die het toch niet meer voor het geld moet doen, gesierd mocht ze een statement rond mensenrechten gemaakt hebben, helaas.

Maar in Quatar en Dubai kan enige sportswashing dus wel. Quatar heeft ook de wereldbeker voetbal 2022 binnen gehaald dankzij troebele machinaties. Europese topclubs worden ook gewoon opgekocht, PSG is de bekendste. Er staat blijkbaar een en ander op het spel voor de emirs. De aanwezigheid van chocolade Kim wordt dan opeens veel meer dan een comeback, namelijk een publicitaire stunt voor een wahabistisch regime waarvan er zelfs financiële sporen naar terreurorganisaties lopen, zoals Apache ooit uitbracht.

Het had Clijsters, die het toch niet meer voor het geld moet doen, gesierd mocht ze een statement rond mensenrechten gemaakt hebben. Helaas, dat is ginder bij de wet verboden, ook buitenlanders die de zwijgplicht negeren vliegen de bak in. Chocolade is ons visitekaartje, Kim onze ambassadrice, naast Arno natuurlijk. Heel dit humoristisch spektakel, samen met de monkellachjes van Salah Talhak, verzekeren ons van dit feit: de politieke situatie is hopeloos maar niet ernstig.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Geplaatst in Geen categorie | 48 reacties

‘Valens’ betekent krachtig

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Vandaag blijf ik binnen, want het is Valentijnsdag en dat is voor een vrijgezel zoals het Suikerfeest voor niet-moslims: een non-event. D’ailleurs, ik lees ook nu pas dat het gisteren, 13 februari, de echte dag der geliefden was, maar dan de buitenechtelijke liefde, in de volksmond bekend als het scharrelen, scheefpoepen, enz. Te laat.

14 februari is dus vooral Wiedergutmachungsdag of dag van de schuldgevoelens, compensaties, theater, tristitia post coitum. Etentjes van mensen die mekaar niks meer te vertellen hebben maar in een interieur vol plastic hartjes en verplichte gezelligheid traag de rekening afwachten. Of waarom vandaag de bordelen en de rendez-vous-hotels gewoon dicht zijn.
Helaas, de schuldgevoelens die ons echt ongelukkig maken zijn die van de gemiste kansen, en de spijt op ons sterfbed over de dingen die we allemaal niét gedaan hebben. Radicalisme is niet alleen politiek, het is een levenshouding, het willen gaan tot het uiterste, het onderste uit de kan. En zelfs dat is niet genoeg.

Ik heb het daarom voor sterke vrouwen, dat is bekend. Twee jaar geleden zong ik, ook op Valentijnsdag, al uitgebreid de lofzang van de koe Hermien, die op weg naar de slachterij het hazenpad koos en erin slaagde om acht weken in de bossen van Midden-Nederland aan de klopjacht te ontkomen. Scheld nooit meer een vrouw uit voor koe. Topklasse. De naam Valentijn kom overigens van ‘valens’, het Latijn voor ‘krachtig’.
Verder blijf ik een grote fan van Femen, de Oekrainse topless feministes en meer nog de meidengroep Pussy Riot, waarvan er naar het schijnt nu een paar in Russische goelags zitten, wegens smaad aan de kerk en de overheid. Evenredig is mijn minachting voor heel het MeToo-gekakel en het troosteloze défilé van de roze mutsen, de kwezelarij en de mannenhaat die eruit spreekt.

Maar mijn Valentijnsbloem behoud ik dit jaar voor aan Mila, de 16-jarige tiener uit Lyon die moest onderduiken omdat ze het waagde een opdringerige moslim op zijn plaats te zetten.
Zo lang dit gebeurt is er hoop, en het feit dat ze onverbloemd voor haar seksuele geaardheid uitkomt, bewijst mijn stelling dat radicalisme lichamelijk is. Smoor ben ik op haar, zeer zedig uiteraard want minderjarig en lesbo, maar toch.

Ziezo, de prijzen zijn uitgedeeld, de tol aan de liefde is betaald, we kunnen weer beginnen sublimeren en boeken schrijven, piano spelen of tomaten kweken. Wist u trouwens dat er ook een Valentinus heeft bestaan die een eigen evangelie fabriceerde vol hete teksten, en daarvoor uit de kerk werd verbannen? En weet u ook waarom? Niet? Herlees dan terug dit stukje.

Geplaatst in Geen categorie | 7 reacties

Arno: eens een ander geluid

Genie, gehypte clown, of iets tussen de twee?

Arno

Smaken verschillen en ik gun iedereen zijn Arno-kick. Dronken op de scène staan en levensliederen zingen, afkomstig uit de longen van een ex-kettingroker en met een stem van schuurpapier, er is blijkbaar een brede markt voor dit genre. Ook Hugo Camps smelt ervan weg, lees ik in De Morgen, waar Sartre en Camus, naast Claus, Einstein en Ensor de revue passeren. Hallelujah. Hugo Camps zelf is een columnist waarvan de dementie als het ware in vloeibare staat dagelijks haar weg vindt naar de opiniebladzijden van de reguliere dagbladen, maar dat zegt natuurlijk niets over Arno.

De berichten rond zijn pancreaskanker bereiken zo langzamerhand het peil van journalistieke overkill, gevoed door sensatiedrang en ook wel enige persoonlijke marketing

De onlangs vastgestelde pancreaskanker van de zanger is groot nieuws geworden en heeft aanleiding gegeven tot een resem interviews en hagiografieën -in De Standaard twee in drie dagen tijd- op het onzindelijke af. Arno is een held, een martelaar en een heilige, en elke concert is vanaf nu een artistieke, de adem afsnijdende doodsreutel, komt dat zien.

Natuurlijk is zo’n kankerdiagnose een slag, duizenden onbekende Vlamingen hebben ermee te maken. Mijn moeder heeft uitgezaaide darmkanker en is met de chemo gestopt, ze kan het niet meer aan. Iedereen die het moet weten, weet wat er te gebeuren staat, zonder dat De Standaard of De Morgen aan haar deur staan. Ik bedoel maar: de berichten rond zijn pancreaskanker bereiken zo langzamerhand het peil van journalistieke overkill, gevoed door sensatiedrang en ook wel enige persoonlijke marketing.  Trop is teveel.

Niet in onze naam

Naam_ArnoEn dan is er het Brusselse cultuurlinks milieu waarvan Arno Hintjens het absolute icoon is. Je kan deze zogenaamde Dansaert-Vlamingen dagelijks in L’Archiduc, het stamcafé van de zanger, komen bekijken. In deze omgeving is het bon ton om de provincievlaming weg te zetten als een bekrompen, rechtshangende cultuurbarbaar. Afkomstig uit de wereldstad Oostende heeft Arno zich altijd gemanifesteerd als kosmopolitische Belg, voor vorst en vaderland. Dat heeft al tot bizarre politieke statements geleid.

In januari 2011 was Arno in de Brusselse KVS eregast op een manifestatie van ‘Niet in onze naam’ (foto), waar weldenkende culturo’s zich tegen het Vlaams-nationalisme en de verderfelijke separatisten keerden. Vooral de N-VA moest het wegens de verkiezingsoverwinning van 2010 ontgelden, De Wever was de kop van Jut. Koning Albert keek en zag dat het goed was, ook al riep Arno opeens ‘Weg met de Belgicisten!’: helemaal abuis, van pure zattigheid zoals nadien bleek.

Dat hij vooral in Frankrijk zo populair is, heeft te maken met zijn statuut van in het Frans zingende Belg, afkomstig uit het land van de petits nègres aan de Noordzee.

Niemand die Arno en gezellen toen vroeg wat ze daar op dat podium eigenlijk stonden te doen, protesterend tegen een democratische verkiezingsuitslag en tegen een grondstroom die er in Vlaanderen dan toch blijkbaar is. Frustratie van de linkerzijde omdat ze het contact met de gewone man/vrouw kwijt is? Een late oprisping van cultuurmarxisme? Moest het Belgique à papa dat links débâcle camoufleren?

Dat gedweep met het oude België, tegen het flamingantisme (zie ook Brel indertijd) typeert kunstenaars die de verrotting van deze natie niet opmerken of, erger nog, er hun artistiek credo op funderen. België is hybride, chaotisch, één grote koterij van dingen die niet werken, een institutioneel labyrint dat wordt uitgelegd als een product van grote creativiteit. Mon cul.

Anders gezegd: België en het brein van Arno (‘Court Circuit dans mon esprit’) vertonen nogal wat niet-flatterende gelijkenissen. Dat hij vooral in Frankrijk zo populair is, heeft te maken met zijn statuut van in het Frans zingende Belg, afkomstig uit het land van de petits nègres aan de Noordzee. Een resurrectie van Manneken Pis, een verlengstuk van het bier-en-chocolade-imago waarop dit koninkrijk internationaal blijft drijven. Nog oneerbiediger gezegd: Arno is een gehypte clown, daarom mag/moet hij zelfs vloeken, wenen en dronken op de scène staan, met zijn mondharmonica die hij van die andere geconsacreerde dorpsidioot, Toots Thielemans, heeft geërfd.

Ziezo, laat de haatmails maar komen van de fanclubs in kwestie, zeker ook vanwege Niet in onze naam en alle mogelijke poco-cenakels die niet snappen wat er zich in Diksmuide en Aalst afspeelt. De adoratie vanwege de mainstream media heeft zeker ook daarmee te maken: het wegmoffelen van wat er in la Flandre profonde aan het gisten is. Ondanks zijn imago van non-conformistische rebel is Arno een pijler van het status-quo en een wegterend regime. Niet in mijn naam, en voor de rest een spoedig herstel toegewenst.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | 32 reacties

De eeuwige glimlach van Koen Geens

Geens

Bedenkingen bij een open brief van de ouders van Julie

Zopas publiceerden de ouders van de vorig jaar vermoorde Julie Van Espen een open brief, waarin ze een hele waslijst fouten beschrijven die het mogelijk maakten dat de dader op vrije voeten liep in afwachting van zijn proces wegens verkrachting, ondanks het gevaar voor recidive. ‘Samengevat kunnen wij als familie alleen maar vaststellen dat er in dit dossier veel grove fouten zijn begaan waarbij bovendien heel wat magistraten nalatig zijn geweest!’ Zo klinkt het.

Ook het rapport dat de Hoge Raad voor Justitie (HRJ) eind december publiceerde over de kwestie, wordt omschreven als wollig en ‘met de fluwelen handschoen’ geschreven. Met als verpletterend besluit: ‘Julie zou nog leven als Justitie normaal had gewerkt’.

Dat is klare taal vanwege mensen die een onbeschrijflijk verlies hebben geleden en en verklaringen zoeken. De open brief is in eerste instantie naar de partijvoorzitters gericht, in afwachting dat er toch een federale regering het daglicht ziet, met de hoop op een echte justitiehervorming. Maar wie niet genoemd wordt, niet één maal, is de politiek verantwoordelijke voor deze tragedie, toenmalige minister van justitie Koen Geens.

De omzendbrief

JulieVerantwoordelijk, hoezo? Een minister mag zich toch niet inlaten met gerechtelijke uitspraken, die worden toch autonoom genomen? Ja, dat riep Geens ook in alle toonaarden nadat Steve Bakelmans werd gevat, de man die daar niet hoorde te zijn. Dat was een paar weken voor de verkiezingen, begrijpelijk dat er overuren werden gedraaid op het campagne-hoofdkwartier van Koen Geens. Sorry mensen, scheiding der machten!

Tja, waarom hebben wij dan eigenlijk een minister van justitie? Om ervoor te zorgen dat de gerechtshoven van voldoende toiletpapier zijn voorzien? Zelfs dat blijkt een heikel punt: de kopieerapparaten stammen uit de tijd dat de dieren nog spraken, van digitalisering mag helemaal gezwegen worden. De gevangenissen en gerechtshoven staan op instorten, er is een schrijnend personeelstekort op alle niveaus. Bij wijze van understatement gezegd: justitie is structureel ondergefinancierd.

De enkelband is geen gunst meer voor gedetineerden met een onberispelijk dossier, maar een simpele besparingsmaatregel. De gevolgen zijn bekend. 

De gevangenissen zijn overbevolkt en in slechte staat. Daarvoor bedacht minister van justitie Koen Geens een creatieve oplossing: via een omzendbrief werd beslist dat criminelen al na één derde van hun straf op vrije voeten komen. En dat werd verpleegster Christine Lenaerts (april 2018) fataal: slachtoffer van roofmoord door twee zware jongens op penitentiair verlof.

Ook het idee om gevangenisstraffen steeds meer te vervangen door elektronisch toezicht komt uit de koker van Geens. De moordenaar van politieagente Kitty Van Nieuwenhuize, Nourredine Cheikhni, kreeg 30 jaar cel maar werd vorig jaar na 10 jaar cel vervroegd vrijgelaten met een elektronische enkelband. En zelfs die moet hij nu niet meer dragen. Een nuttige besparing. De enkelband is geen gunst meer voor gedetineerden met een onberispelijk dossier, maar een simpele besparingsmaatregel. De gevolgen zijn bekend.

Belgistan

justitiepaleis

Het Brusselse justitiepaleis, een permanent gestutte ruïne: één van de symbolen van het Belgisch verval

Het witte-handen-discours van Koen Geens blijkt een vast patroon te volgen. Zie de terreuraanslag in Luik, 29 mei 2018, uitgevoerd door een moslimfundamentalist, veroordeeld voor drugshandel, gewapende overvallen en diefstal, die nog tot 2020 in de gevangenis hoorde te zitten. Of het dossier van Bilal ‘Moreno’ Aazzouti, een veroordeelde tienerpooier die met een enkelband rondliep, zijn voorwaarden schond, en toch niet terug achter de tralies ging.

Telkens verwees Geens naar de autonome rechtsmacht, maar vergeet er bij te vertellen dat hij de straffeloosheid organiseert door effectieve hechtenis zoveel mogelijk te beperken, bij wijze van besparing. Daarom vind ik het onbegrijpelijk dat de ouders van Julie alleen de magistratuur viseren en niet de bewindvoerder.

Een land met een gerecht dat niet werkt, tekent zijn eigen doodsvonnis.

Nu ja, ik begrijp het ergens wel: de politieke correctheid vereist dat gewone burgers, ook als ze zwaar te lijden hebben gehad onder het malgoverno,  zich niet al te kritisch uitlaten over politieke verantwoordelijkheid, anders heet het verzuring. Mogelijk zit de schrik erin dat verontruste, bij naam genoemde politici zich tegen hen zouden keren en er nog meer in de doofpot zou belanden.

Laten we eerlijk zijn: Koen Geens is niet alleen een supertsjeef, maar ook een gehaaide zakenadvocaat wiens kantoor o.a. het ACW als klant had in de Arco-affaire. Zijn macht is helemaal gesteund op het behoud van de Belgische instituties, niet verwonderlijk dat het Hof hem als ultiem wit konijn probeert uit te spelen. De manier hoe hij telkens wegkwam in hoger vernoemde dossiers, geven blijk van veel retorisch talent maar even weinig moreel besef.

De ouders van Julie wenden zich tot koning Filip, als vorst die recht moet doen zegevieren. Dat kan ik vanuit hun situatie begrijpen, maar het is naïef en doet ook hun signaal aan kracht verliezen. Het herinnert aan de witte ballonnen en Paul Marchal, vader van An, die de hulp van Albert I inriep en zelfs een Belgicistische partij oprichtte ( Partij voor een Nieuwe Politiek in België/PNPb) om met een patriottistisch elan de Augiasstal uit te kuisen. Dat is een doodlopend verhaal gebleken, het Hof en het Belgisch establishment zijn alleen in hun eigen voortbestaan geïnteresseerd.

De eeuwige glimlach van Koen Geens is een façade en oogt als het vervallen Brusselse Poelaertpaleis. Een land met een gerecht dat niet werkt, tekent zijn eigen doodsvonnis. Samen met absurditeiten als de dwangsommen die de spaarboekjes van IS-kinderen moeten spijzen, zullen trieste verhalen als dat van Julie nog sneller een totale breuk tussen regime en burger teweeg brengen dan eender welke politieke beweging. Zie ook de gele hesjes. Maar op het einde gaat het natuurlijk wel over politiek, en het streven om de samenleving op een deftige manier georganiseerd te krijgen. Misschien toch dat idee van de Vlaamse republiek eens terug boven halen, in plaats van steeds maar weer die oude staat te vertimmeren?

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Geplaatst in Geen categorie | 34 reacties

Tournée Minérale? OK, zolang het maar geen Tournée Halal wordt

Open brief aan Marijs Geirnaert

dsresourceFebruari wordt elk jaar uitgeroepen tot alcoholvrije maand. Eens duchtig ontgiften, wie kan daar tegen zijn? Tournée Minérale is een initiatief van het Vlaams expertisecentrum voor Alcohol en andere Drugs (VAD) samen met de Stichting tegen Kanker. Niet te verwarren met concurrent Vlaamse Liga tegen Kanker die Kom op tegen Kanker organiseert. Probeer het maar uit elkaar te houden.

Woordvoerster van het VAD en de Tournée is Marijs Geirnaert, in wie ik de gedrevenheid bewonder waarmee ze Vlaanderen waarschuwt voor de onheilen van het glas, en dit ver voorbij het strikte gezondheidsargument.

‘Drank is niet alleen schadelijk voor de gezondheid, maar ook de boosdoener bij veel ongevallen en vechtpartijen’, waarschuwde ze vier jaar gelden al in HLN. Dat ligt helemaal in de lijn van een schoorsteenspreuk die de vereniging in 1959 lanceerde: ‘Wie ’t gezinsgeluk begeert, wijselijk het drinken weert’. En ja, gezinsgeluk begeren wij, dat staat vast.

Bekentenissen

Het weze duidelijk: Marijs zet de stop erop. Vanaf 2016 was het nieuwe, van overheidswege aanbevolen rantsoen 10 pintjes/wijntjes per week (voorheen nog 21, en 14 voor de vrouwen). Maar het moet zijn dat het gezinsgeluk toch nog beter kan, want de VAD broedt op een nieuwe richtlijn die de oudere norm zal doen kelderen tot quasi-nul. Gewoon water voor iedereen, Tournée Minérale Générale, en daarmee uit. Ik spreek dus niet over rijden onder invloed of drinken op de werkvloer, neen, de VAD wil ook haar zeg over wat er thuis op tafel komt. En daar wil ik in naam van het gezinsgeluk en andere geneugten des levens toch wel een kanttekening bij maken.

Als er hier ten huize vrienden aanspoelen, komen de glazen boven, en niet om limonade te drinken, dat ware beneden elke goede smaak.

Geirnaert

Marijs Geirnaert

Want luister eens, Marijs,- en nu richt ik me persoonlijk tot deze Cassandra der drinkgelagen-, dat je bezorgd bent om mijn gezondheid, stel ik enorm op prijs. En dat alcohol en autorijden absoluut niet samengaan, helemaal eens. En ja, alcoholisme bestaat en kan iemands lichaam en geest ruïneren, of herleiden tot een lallende schim, zie Arno. En comazuipen van snotneuzen die zich vervelen: degoutant, geef ze een zinnige bezigheid. En effectief: een man met teveel op krijgt hem niet meer recht. Allemaal waar.

Alleen, het verband dat je legt tussen die pintjes/wijntjes en geweld, daar durf ik enig voorbehoud aan te tekenen.

Het heeft namelijk met opvoeding en cultuur te maken, zoals alles, en vooral zin voor maat, je grenzen kennen. Als er hier ten huize vrienden aanspoelen, komen de glazen boven, en niet om limonade te drinken, dat ware beneden elke goede smaak. Vooral de betere Belgische bieren worden met aandacht en liefde gedegusteerd. Beginnen wij na enkele uren te ruziën of ontstaat er handgemeen? Integendeel, Marijs, er wordt stevig verbroederd en soms ook wel verzusterd. Idem dito met familiefeestjes die onder het vriespunt beginnen (die vervelende nonkel, die aanstellerige tante!) en dankzij het glas toch in een redelijke sfeer eindigen.

Niet te vergeten de fantastische pot-en-pint-ervaring in een Deurnese herberg die ik recent had met Karl Drabbe, Doorbraak-uitgever. Koeltjes was het begonnen, pure liefde was het op het einde, zeker toen mijn nieuw boek ‘Politiek incorrect’ ter sprake kwam. Anders gezegd: als er geweld ontstaat na het glas, was er dikwijls ook al een probleem vóór het glas. En als zachte jongen/sociale drinker associeer ik alcohol nu eenmaal vooral met vriendschap, goeie gesprekken, bekentenissen (ook wel) en vetes die verdampen.

Alcohol en sharia

BobbejaanMaar de grootste ontkenning, Marijs, van jouw these over het gezinsgeluk is wel de religie die alcohol absoluut verbiedt als duivelse uitvinding, het bij hectoliters thee houdt, en niettemin homo’s van de daken gooit, jonge meisjes en kinderen als seksslavinnen verhandelt, en voor de rest de hele wereld vervloekt die Allah en zijn profeet niet onvoorwaardelijk aanbidt. Ik heb het inderdaad over de islam, ook in de Molenbeekse versie, waar de haat tegen het decadente Westen en de kafirs uit de theehuizen opdampt, en niet uit de klassieke herbergen, voor zover die er nog zijn.

Ik bedoel maar, Marijs: mensen met slechte bedoelingen hebben helemaal geen alcohol (o ironie, een woord van Arabische afkomst) nodig. Zie Parijs, Zaventem en zo verder. Compleet nuchter kunnen religieuze gekken de grootste catastrofes veroorzaken, perfect halal als levende bommen in een vliegveldhall rondlopen. Waarbij ik dan denk: konden we toch maar eens met die doorgeslagen djellaba’s een en ander tussen pot en pint uitpraten, hét Vlaamse ritueel bij uitstek om ‘het bij te leggen’, vraag het aan Karl.

Ik zeg niet dat het lukt, maar een stevig glas in de juiste setting kan tussenschotten slopen, maakt de tongen los, en, het allerbelangrijkste: stimuleert humor en ironie, ook zelfironie, dé voorwaarde om vrede te stichten. Soit, het mag niet van Mohammed. De spreuk van de filosoof Kierkegaard In vino veritas zal nooit de moskeeën sieren, en de Syrische wijnbouwers, al vier millennia actief, zullen moeten wachten tot het alcoholvrije leger zichzelf helemaal heeft opgeblazen.

Ik bedoel maar, Marijs: mensen met slechte bedoelingen hebben helemaal geen alcohol nodig. Zie Parijs, Zaventem en zo verder.

Ik overdrijf en idealiseer het nu wat, Marijs, ja, ik hou van een stevig glas des avonds, en neen, ik heb geen ouders gehad die over de vloer rolden door de drank, mijn vader sloeg me in geheel nuchtere toestand. Maar ergens heb ik het idee dat jouw kruistocht tegen het glas zelf een nare voorgeschiedenis heeft, een verslaafde ex-partner of zoiets, een gehavend gezin, en daar heb ik alle begrip voor. We vechten allemaal een strijd uit, vooral tegen onze eigen demonen, en in jouw geval ,voor jouw zaak, mag dat zelfs met overheidssteun.

Maar maak er geen schoonmoedersyndroom van, een Big Sister-verhaal, iets dat dagelijks en wekelijks de glazen telt en streng berispt, als was het een kijvende vinger tegen het plezier zelf. Mag een beetje Brueghel nog? Gaat het ook niet een om culturele eigenheid, of, om een beladen woord te gebruiken, erfgoed?

Of waarom een café zonder bier, zoals Bobbejaan Schoepen al zong, ons ding niet is. In Molenbeek is het altijd Tournée Minérale, daar is het openen van een café met alcohol een kamikaze-oefening. Ik denk ook aan de Aldi-moslima die weigerde om alcohol te verkopen, en van de supermarktgerant nog gelijk kreeg ook: het is toch een beetje opletten waar we mee bezig zijn.

Het idee dat de gezondheidscampagnes en de bijbehorende betutteling in een politiek-correcte bedding lopen, recht naar de dhimmitude, het aanpassingsgedrag jegens de sharia-regels, doet me van de weeromstuit naar het glas grijpen. En dat kan toch de bedoeling niet zijn, Marijs?

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Geplaatst in Geen categorie | 35 reacties

De voordelen van een mobiele moskee zijn talloos

Omotenashi, of de ironie achter Japanse gastvrijheid

mobiele moskee

Inzake de vraag ‘wat doen we met de islam?’ heb ik me al jaar en dag toegelegd op het uitdenken van humane outside-the-box oplossingen, voorbij het klassieke straatje van de de-radicalisering die toch niet werkt voor een totalitaire ideologie. In mijn nieuw te verschijnen boek bij Doorbraak, Politiek incorrect’ getiteld, ga ik daar verder op in.

Op naar Mars

Een van de pistes is de astronautische: een verhuis van het kalifaat en al zijn bewoners naar bijvoorbeeld Mars, een puur aan Allah gewijd hemellichaam waar moslims helemaal moslim kunnen zijn zonder zich aan anderen te ergeren en waar ze ongestoord krijgertje kunnen spelen. Een soort kosmisch Molenbeek, eventueel sjiieten en soennieten apart, dat valt nog te bezien. Een visionaire industrieel als Elon Musk, waar ik grote bewondering voor heb, zou wel eens de sleutel in handen kunnen hebben van heel de fundamentalistische molensteen rond onze nek.

Het feit dat de Ka’aba,  het kubusvormig monument in Mekka, vrijwel zeker een meteoriet bevat, en ook in de Koran als een hemelsteen wordt beschreven, kan door een goede islamtheoloog zeker uitgelegd worden als een uitnodiging tot de grote exodus ofte hemelvaart. Misschien kunnen we er een prijs voor uitschrijven. Laten we niet krenterig zijn, het universum is groot genoeg, en de islam is dan alleen nog met een straffe telescoop waarneembaar.

Het gaat dus om elegante, creatieve oplossingen tegenover een middeleeuwse denkstijl die wij al lang achter ons hebben gelaten, maar waar we met onze doordeweekse rationaliteit toch tegen aan lopen, letterlijk. Verbeelding gevraagd, en daarvan vind ik de Japanse mobiele moskee toch wel een straf staaltje.

Discreet

moskee

Als we  nu eens begonnen met onder alle moskeeën wieltjes te zetten?

Het betreft een uitvouwbare truck die men voor de komende Olympische Spelen in Tokio wil gebruiken voor de moslimbezoekers en atleten die zo nodig naar Mekka willen bidden. De vrachtwagen wordt gewoon geplaatst waar er zich tijdelijk moslims bevinden, zonder dat er ook maar één moskee hoeft gebouwd te worden, zelfs geen tijdelijke constructie.

Het idee is op zich niet onaardig, en best wel subtiel. De Japanners verpakken het als een uiting van hun geroemde gastvrijheid. Dat is het ook, zie verder. Maar het is tegelijk een slimme truc om moslimbezoekers tijdens sportmanifestaties uit het zicht te houden terwijl ze hun ‘ding’ doen. Discreet, we hoeven er visueel niet mee geconfronteerd te worden want anders doen ze het gewoon op de grasmat. De truck laat zich ook snel verplaatsen en opbergen. Grappenmakers zullen zeggen: misschien wel met inhoud en al, uit te kieperen in een ravijn, maar dat laat ik voor hun rekening.

Eens ze vertrokken zijn kan die islamobiel met een zucht van verlichting ontsmet en terug opgeborgen worden, alsof er nooit een moslim in Japan is geweest

Soit, elegant is het zeker, en gastvrij, ja, maar wel op zijn Japans. Eens ze vertrokken zijn kan die islamobiel met een zucht van verlichting ontsmet en terug opgeborgen worden, alsof er nooit een moslim in Japan is geweest. Naar het schijnt wonen er hooguit een paar honderdduizend moslims, op 130 miljoen is dat 0,15%, dus dat valt reuze mee.

Shintoïsme

Japan heeft dan ook heel weinig op met de islam. Het shintoïsme, de belangrijkste godsdienst naast het boeddhisme, is overigens veeleer een natuurreligie met vele goden en godjes, iets wat Mohammed zoals bekend haatte. Ik zou zelfs durven zeggen dat de mobiele moskee is ontsproten uit de shintoïstische geest, en verwijst naar de Kaäba van vóór Mohammed, toen het nog een polytheïstisch heiligdom was. Dat zegt de ontwerper er uiteraard niet bij.

De ironie van omotenashi is dus dat je je aanpast, en daarvoor beloond wordt. Noem het een gezonde vorm van xenofobie.

Japanse gastvrijheid dus, omotenashi genoemd. Het woord is ontstaan uit de typische thee-ceremonies en heeft zo een meer algemene betekenis gekregen van dienstbaarheid, waarbij het de gast gemakkelijk wordt gemaakt, maar dan wel volgens strikt lokale rituelen. Tenslotte is het begrip de basis gaan vormen van de Japanse kwaliteitscontrole, van Toyota tot verwarmde WC-brillen.

De ironie van omotenashi is dus dat je je aanpast, en daarvoor beloond wordt. Noem het een gezonde vorm van xenofobie. Al wie ooit Japan heeft bezocht, weet dat het land enorm gehecht is aan tradities en identiteit, en dat men die graag deelt voor zover je respect betoont en bijvoorbeeld je schoenen uitdoet voor de thee-ceremonie. En vraag nooit vork en mes in een restaurant, dat is het toppunt van barbarij.

De ironie van het construct is bijgevolg vooral voor Japanners zelf begrijpelijk. De mobiele moskee zal na de Olympische Spelen in een grote hangar verdwijnen, tot een volgende gelegenheid zich voordoet. Of niet. Iets als openbare toiletten dus, een hygiënische kwestie in een land dat gesteld is op netheid. Wat als onze Minister van Samenleven het eens in die richting ging zoeken?

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Geplaatst in Geen categorie | 32 reacties