Subsidieer eens een Afrikaans slachtritueel: de Europese islam moderniseert zienderogen

slachtenVandaag is het Offerfeest, een gebeuren dat volgens de moslimtraditie op de derde dag van de jaarlijkse bedevaart naar Mekka plaats grijpt, waarbij een schaap, lam of geit dient geslacht. Onverdoofd, het spartelende beest moet levend leegbloeden. De beelden hebben in het verleden zo gechoqueerd –niet minder dan de beelden die in onze eigen “moderne” slachthuizen worden gefilmd- dat vanaf 2019 in Vlaanderen een totaalverbod zal gelden op onverdoofd slachten.

De kwestie heeft lang voor ergernis en gemor gezorgd bij de moslimgemeenschap die de vrijheid van godsdienst inriep, met wisselend succes, en met Michel Van den Bosch (Gaia) en Hermes Sanctorum (eerst Groen, nu politiek dakloos) als grote voorvechters van het dierenwelzijn. Maar nu zijn de geesten blijkbaar rijp voor een alternatief: een financiële gift die een rituele slacht sponsort ergens in een moslimland. Variërend van 60 euro in Niger of Tsjaad (landen waar ook de vrouwelijke besnijdenis nog heel populair is), tot 250 euro in een Syrische offertempel van standing. Onze eigen tijdelijke slachthuizen, speciaal opgetrokken voor dat Offerfeest, mogen dus hun deuren sluiten, er is in de Koran ineens een zinnetje opgedoken dat slachten-vanop-afstand ook als een gelijkwaardig ritueel beschouwt.

Hypocrisie

Onthoofd

Het hoofd hoort er niet meer bij.

Daarmee hebben we dat even fijn opgelost. “Geld stinkt niet”, luidt het gezegde, een financiële gift is geurloos en roept geen beelden op van schapen die in hun eigen bloed liggen te stikken. De internationale banktransfer is conform de edicten van Ben Weyts en onze moraal, terwijl ze tegelijk blijkbaar verenigbaar is met de islamvoorschriften,- iets wat eerst jarenlang ontkend werd, maar soit.

Eigen schapen eerst dus, en ach, zo’n beest in een Tsjaadse bloedplas, daar komen geen camera’s op af, en het gebeurt ginder toch, met of zonder Belgisch moslimgeld. Natuurlijk is het allemaal een beetje hypocriet, en moet ik verwijzen naar de uitspraak van Marianne Thieme, oprichtster van de Nederlandse Partij voor de Dieren: “Het moet voor een dier niet uitmaken welk geloof zijn slachter heeft”. Dat klopt als een bus. Zoals een dier in Tsjaad even goed lijdt als in Moerbeke Waas. We hebben er ginder wel niets over te zeggen, maar het gaan subsidiëren?

Eigenlijk is dat hetzelfde als zou men geldtransfers van hieruit naar terreurorganisaties gedogen. Of de executie van een mensenrechtenactiviste in het buitenland steunen omdat het hier not done is. Ik haal dat voorbeeld aan omdat momenteel een filmpje de ronde gaat van een publieke onthoofding in Saudi-Arabië. Het betreft Esra al-Ghamgam, die al een jaar vast zat wegens “staatsvijandige activiteiten”, namelijk het bepleiten van de vrijemeningsuiting. Hamvraag: blijven we, ook ondanks dat “proper” donatiesysteem en het uitbesteden van rituelen aan achterlijke gebieden, niet zitten met een religie die haar middeleeuwse denkpatronen, weliswaar in een 21ste eeuwse versie, niet afbouwt maar verder uitbouwt? En wat te denken van de kanalen waarlangs die gelden worden opgehaald, zoals Diyanet, de religieuze koepel van de Turkse overheid die hier ook de Erdogan-propaganda coördineert?

Spaghettimonster

spaghettiDe elegante afhandeling van het probleem doet niets af aan de fundamentele discrepantie tussen onze cultuur en de al-dan-niet-moderne sharia. Integendeel, net door haar te maskeren laten we de infiltratie verder uitdijen en wordt het multiculturele alsof-denken weer modieus.

Gisteren voerden Veerle Wouters en Hendrik Vuye in Doorbraak nog eens de Kerk van het Vliegend Spaghettimonster op, een parodie op het religieuze denken, waarbij het recht wordt opgeëist om op de pasfoto te staan met een pastavergiet, zoals ook moslima’s met dat met hoofddoek mogen. Wouters en Vuye fileren het fenomeen vakkundig, en besluiten dat, naar onze Verlichtingswaarden, de vrijheid van religie nooit meer kan zijn dan, en eigenlijk ondergeschikt is aan het principe van de vrijemeningsuiting.

Dat klopt, maar tegelijk vraagt dit om een diepere bezinning over grondwaarden, en is hoera-geroep rond sponsoring in het buitenland van iets wat wij als barbaars beschouwen, ongepast. Ook al levert het vandaag enig praktisch gemak op. Dit soort pragmatisme verdoezelt de echte tegenstellingen, en het is de verdienste van de olijke Pastafaristen dat ze ons daar ook met de neus op duwen.

Wat is dan de precieze plaats van religie in ons systeem? Het feit dat we die vraag stellen houdt al in dat we onverkort vasthouden aan een seculiere samenleving. Pluralistisch, maar met een grondlaag die niet zo rekkelijk is, noem het maar een democratische ‘sharia’. Het afschaffen van alle subsidies aan religies en hun mantelorganisaties, inclusief uiteraard sponsoring door Saoedische of Turkse broodheren , is al een goed signaal dat het menens is met die morele grondwet. Wie daar niet mee kan leven, kan dan misschien overwegen om zelf naar Tsjaad of Niger te gaan wonen. Niets gaat boven de authentieke ervaring in het land van herkomst.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Hoogtevrees, een niet zo dom gevoel

brug2

Mijn vrienden, kennissen en lezers kan ik na een weekje vakantie gerust stellen, terwijl Walter Pauli er tandenknarsend kennis van mag nemen: ik reed verleden dinsdag om 11u30 niét op die Morandibrug in Genua, en was zelfs niet in de buurt. Geluk om dit geluk heerst hier, en medegevoel met de nabestaanden van de 43 pechvogels die het niet overleefden. Hoerensjans had dan weer Davide Capello, ex-doelman van Cagliari die ook de volle 45 m naar beneden stuiterde en daarna doodbedaard uit zijn auto stapte als in een slapstick. Hoe waarschijnlijk is dit? En wat te denken van de laatste auto die net op tijd kon remmen vóór dat stuk viaduct in een afgrond veranderde? Ik ken er een paar die de heiligenbeeldjes op de schouw een extra beurt zullen geven.

Dit soort beschouwingen over geluk, toeval en ongeluk is vandaag echter niet aan de orde. In ons modern-rationalistisch denkpatroon heeft elk gevolg een oorzaak, anders was het geen gevolg. En evenzeer dienen voor dit soort calamiteiten verantwoordelijken aangewezen,- iemand moet de rotte kaas gegeten hebben. Er zijn er een aantal de revue gepasseerd: eerst in het vizier kwam de beheerder van de brug die de tol int, Atlantia. Met de Italiaanse familie Benetton als grootste aandeelhouder, lees ik hier. Tientallen mensen hebben ze de dood ingejaagd, zo wordt er getwitterd (Vergognatevi per i vostri profitti avete ucciso decine di innocenti!).

Het grote Zwartepietenspel

BenettonMaar serieus even, heeft die autostradebeheerder wel voldoende geïnvesteerd in veiligheid en controle? Neen, luidt het antwoord van de vox populi, aan de galg met deze profiteurs. De architect, ene Riccardo Morandi die al een half dozijn van dit soort ‘kunstwerken” op zijn naam heeft staan, is uiteraard ook de pineut. Een ingenieur van zijn stal moet rekenfouten gemaakt hebben, een komma verkeerd, een nul te weinig, en dat gaan we even fijn uitvlooien.

Verder is er natuurlijk ook de overheid die in gebreke is gebleven, waar de Vijfsterrenbeweging momenteel de dienst uitmaakt, opgericht door de komiek Beppe Grillo. Ja, met zo’n schertsfiguur moest het ooit mislopen. Niet te vergeten Europa, dat volgens vicepremier Matteo Salvini van de Lega Nord, een notoire Eurosceptische partij, te weinig (!) geld geeft aan Italië om zijn bruggen te onderhouden.

Volgen zeker ook nog in de post-catastrofale paranoia: de eigenaars van de honden die tegen de pylonen pissen en het betonrot veroorzaken, de toeristische industrie die zoveel verkeer genereert van en naar de luchthaven, de klimaatverandering en de daarmee gepaard gaande hoge temperaturen die het betonijzer ongezond doen uitzetten.

Wie heeft het gedaan? Whodunit? Vanuit de Christelijke wortels van onze cultuur en de Kantiaanse moraal – zelfs uitlopend in het existentialisme van Sartre en C°- is de schuldvraag een dominant gegeven. Het wetenschappelijke oorzakelijkheidsprincipe en de schuldmoraal gaan hier hand in hand, aldus detective Van Zwam. Wat is nu het nut van zo’n grote zwartepietenronde? Dat ze een schuldige aanwijst, doch vooral ook de anderen ontlast, overeenkomstig de welbekende zondeboklogica. Barbertje moet hangen, de rest gaat vrijuit.

De bug in de brug

Edoch, bij zo’n catastrofe –de tegenhanger van het mirakel- moet er ook ruimte zijn voor statistiek en aandacht voor de wet van de onvolprezen Murphy: het is misschien ook wel gewoon brute pech. Volgens de waarschijnlijkheidstheorie moest er ooit nog eens ergens een brug instorten, zoals er ooit een twaalfling zal geboren worden, een kip met drie koppen en, jawel, zoals iemand ook een val van een 45 m hoge brug zonder schram overleeft. De kans is quasi nul. Quasi.

De waarheid is tenslotte zelfs dat we het noodlot een handje toesteken door bruggen te bouwen waar je alleen al duizelig van wordt door ernaar te kijken. Quasi-zwevende hangbruggen, of torens van 800 m hoog (Dubai) waar dan ook nog eens mensen in wonen en werken. Aangemoedigd door de natuur als model (de spin bijvoorbeeld), ontstaat er een soort hybris die altijd hoger en verder wil, met de wetenschap als onfeilbaar fundament. Tot het ding instort, nota bene in het thuisland van Leonardo da Vinci. Enige ironie is niet vreemd aan de ramp in Genua.

De ingenieur, late nakomer van de homo universalis uit de renaissance, wordt geacht om zo‘n “kunstwerk” mathematisch helemaal te concipiëren, tot in elk detail. Er kan dan wel gefoefeld worden met de betonsamenstelling of de bewapening, maar van de ingenieur zelf verwacht men zekerheid tot ver na de komma. Helaas, hoe complexer zo’n studie, hoe meer kans dat er fouten in sluipen, kleine oorzaken met grote gevolgen. Op een zeker moment wordt de waarschijnlijkheid zelfs vrij groot dat er een bug als spelbreker optreedt. Is een waarschuwingsbord “Opgelet, deze brug zal ooit instorten” pertinent?

Een brug bouwen is en blijft een risico, een gok. Hem oversteken ook. Dat wist de homo sapiens al toen die voor de eerste keer een boomstam over een rivier legde, maar wij zijn het in onze dwaasheid vergeten, en wijzen hysterisch naar elkaar als het kaartenhuisje instort. Commissies en controle-organen zullen nu als paddenstoelen uit de grond rijzen om elke brug te inspecteren. Dat levert vele jobs op, maar elke statisticus kan u vertellen dat over bruggen rijden weer veiliger is dan ooit, gezien het onmogelijke zich heeft voorgedaan. Idem voor neerstortende vliegtuigen overigens, en ander onheil.

Met zo’n kansspellogica kunnen wij niet om, ik weet het. Ons modern universum, waar we tegelijk het schier onmogelijke, verbluffende willen én alles willen controleren, is er niet op ingericht. De archaïsche hoogtevrees (vertigo) waarschuwt echter voor de valse zekerheid. Zoals ook watervrees niet echt ongezond is. Dus toch maar een ommetje maken? De meeste ongevallen gebeuren thuis, zegt een andere Murphy-wijsheid. Rij dus gewoon wat rapper die brug over, denk ik dan. Een waarheid die de laatste bestuurder voor de afgrond niet zal beamen. Soms denk je dan toch echt dat er boven iemand zich rot amuseert.

Geplaatst in Geen categorie | 3 reacties

Hopelijk denkt niemand dat een kind minder lijdt omdat het uit de buik van een moslima komt

Jemen2

Na deze column trek ik er met mijn zoon een weekje op uit, tijd voor een korte break. Ik wil daarbij even stilstaan bij de vergeten oorlog die niemand interesseert maar waar toch dagelijks burgerslachtoffers vallen en naar schatting een miljoen mensen op de dool is: de Jemenitische oorlog.

Het gaat om een conflict tussen sjiitische Houthi-rebellen, gesteund door Hezbollah en Iran, en de overheid, gesteund door een coalitie met Saudi-Arabië aan het hoofd, maar ook met steun van de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk. Nu ja, overheid is een groot woord: er is gewoon geen overheid of bestuur meer, het is elk voor zich, en beide partijen hebben het woord mensenrechten gewoon niet in hun vocabularium staan. Burgers zitten tussen beide strijdende partijen in. Zij kunnen geen kant op. Hulpgoederen zoals voedsel, brandstof en medicijnen komen het land niet meer in, alles wordt geblokkeerd door de coalitie en/of door de rebellen.

Terreurcellen zoals al-Qaeda voelen zich als een vis in het water in deze chaos. Beide partijen begaan wreedheden, maar feit is dat de luchtaanvallen van de coalitie bewust mikken op burgerdoelwitten zoals scholen, ziekenhuizen, markten. Daarbij worden ook clusterbommen gebruikt, dodelijke explosieve wapens die door het internationaal recht verboden zijn, who cares. Altijd met hetzelfde gekende alibi: de rebellen zouden zich op die plekken schuilhouden en de burgers als levend schild gebruiken. De wapenhandel vaart er alleszins wel bij: de VS, het Verenigd Koninkrijk, Spanje, Canada en Turkije verscheepten in 2015 en 2016 wapens (waaronder ook drones, torpedo’s en raketten) ter waarde van bijna 5,9 miljard dollar naar Saudi-Arabië, van waaruit ze ingezet worden in de

Soit, het zal je kind maar wezen, dat getroffen wordt door zo’n clusterbom. Jemen is een verdoemde plek op deze planeet, een absolute place-not-to-be. Ook bij de VN is er niet veel animo om zich met het conflict in te laten, temeer daar de VS een vinger in de Jemenitische pap heeft. De reden waarom deze oorlog niemand interesseert, behalve de betrokken partijen en de wapenventers, is misschien ook dat alle vrouwen daar toch in een boerka rondlopen, en dat de mannen allemaal de profeet Mohammed aanbidden, tot welk kamp ze ook behoren.

web_1511buiyemen4Ja, dan blokkeert ons mededogen wel even. Ter rechterzijde zal er hier misschien getwitterd worden: “dat die moslims elkaar maar uitroeien, des te rapper zijn we er van af”. Daar is iets van. Men zou zelfs kunnen denken dat die kinderen ginder minder gevoelig zijn voor scherven van clusterbommen, en dat moslimmoeders minder lijden als ze een kind verliezen. Voor dat soort tunnelvisie vanuit ons eigen grote gelijk wil ik toch waarschuwen. Olifanten rouwen, orka’s treuren, mensen zien af. Ik weet ook dat er vrouwelijke jihadi’s zijn, maar doorgaans is oorlog een mannelijke bezigheid, en is de man-vrouw-tegenstelling op deze planeet misschien groter en meer omvattend dan deze tussen bijvoorbeeld de westerse wereld en de islam.

En wat die olifanten betreft: dat er evolutionair iets misgelopen is, daarover kan niet veel twijfel bestaan. We hebben onze intelligentie gebruikt om symfonieën te schrijven en om raketten naar de maan te sturen, maar de globale balans is negatief, laten we eerlijk wezen. Het zelfvernietigingsproject waarin we nu willens nillens betrokken zijn (de aarde zelf overleeft het wel), geeft toch aan dat er een enorme dosis domheid in die zogenaamde intelligentie is geslopen, het virus van de hoogmoed en de kortzichtigheid. Tunnelvisie dus.

Nu zult u vast zeggen: ga gauw op vacantie, Sanctorum, want straks trek je zelf nog een djellabah aan. Vrees niet. Ik blijf de islam een gevaar voor de beschaving vinden, alleen moet die beschaving veel kritischer zijn voor zichzelf dan ze nu is. Anders slaat de vertrumping toe, denken we alleen nog in slogans en communiceren we in tweets. En voor de rest gaan we wel prat op onze westerse cultuur, terwijl het niveau waar we daar doorgaans mee bezig zijn, heel beperkt en oppervlakkig is. Bij links én bij rechts.

Laat ik het houden bij mijn motto, ontleend aan La Cicciolina: per amore e per forza. Door liefde en door kracht, passie maar geen meligheid. En in de hoop dat ook in Jemen de waanzin oplost in een sfeer van “Jongens, waar zijn we mee bezig??”. Een vraag die veel te weinig gesteld wordt op deze planeet.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

 

Geplaatst in Geen categorie | 14 reacties

Gents geval van “homobashing”: geen Vlaams/Belgisch fenomeen maar Oost-Europese import – met dank aan de EU

gaybashingAfgelopen maandag, 6 augustus, werd een homokoppel in elkaar geslagen in de superdiverse stad Gent. Het gaat niet zomaar om wat verbaal geweld, maar om zware feiten: in het ziekenhuis werd bij een van de mannen twee gebroken ruggenwervels geconstateerd. Waarom vermeld ik erbij “superdivers”? Omdat de dingen niet altijd zijn wat ze lijken of door de media worden geserveerd, vrij naar het Franse gezegde ‘Un train peut en cacher un autre’.

De daders zijn ondertussen opgepakt, het betreft een Bulgaarse EU-migrant en zijn Kroatische vriendin. Deze bovenburen van de twee slachtoffers zijn niet aan hun proefstuk: al jaren moet het homokoppel hun verwensingen en fysieke pesterijen ondergaan. Een duidelijk geval van gaybashing, jawel. Maar het Interfederaal Gelijkekansencentrum Unia, dat een dossier opende, doet alsof dit een algemeen Vlaams/Belgisch probleem is en communiceert in omzwachtelde algemeenheden zoals: “Het lijkt alsof de stijgende aanvaarding van homoseksualiteit in het publieke debat bij sommigen gepaard gaat met een zekere verharding van homofobie.” Het Gentse stadsbestuur doet net hetzelfde, en eigenlijk alle partijen, zowel bestuur als oppositie: het betreft zware, onaanvaardbare feiten die in de superdiverse stad Gent (bis) niet kunnen. Elders dan wel? Ik mag hopen van niet.

Bulgarije aan de Leie

statistiekenWaar niemand het ondertussen over heeft, is de nationaliteit van de daders, waardoor het lijkt alsof ieder van ons wel in staat is om een homokoppel met een staaf te bewerken. Quod non: het heeft wel degelijk te maken met de culturele achtergrond van het gaybashende koppel. Een woordje uitleg.

Gent wordt al jaren ‘het Bulgarije aan de Leie’ genoemd, naar een Panorama-reportage uit 2011 over dat onderwerp. De statistieken spreken voor zich. De laatste tien jaar zijn twaalfduizend Oost-Europeanen in Gent aangekomen. Ik citeer uit een twee jaar oud rapport van de stad Gent zelf: veruit de grootste groep vormen de Bulgaren: 7.870 inwoners. De meeste spreken Turks en gaan op in de Turkssprekende gemeenschap. Zestig procent onder hen is Roma. Ze komen in hoofdzaak aan de kost in het informele circuit, een grijze zone van bedelarijnetwerken, huisjesmelkerij (ook het kraken van panden en die dan verder doorverhuren), tot en met regelrechte criminaliteit ( o.a. afpersing van horecazaken).

Burgemeester Termont (SP.a) blaast warm en koud, maar moet toegeven dat de Oost-Europese invasie onbeheersbaar is. Het gewelddadige koppel in kwestie behoort tot die subcultuur. Maar niet toevallig heeft Bulgarije ook een heel slechte naam wat homorechten betreft. Het fameuze artikel 157 van het Bulgaars wetboek ziet homoseksualiteit nog altijd als een “perverse handeling”, hierin gesteund door een hyperconservatieve clerus. Homofobie is in het algemeen een verschijnsel dat diep in de Balkanmentaliteit geworteld zit, en de recente feiten in Gent kunnen niet los gezien worden van deze achtergrond. Die extreme macho-mentaliteit, gekoppeld aan de ongeschreven wetten van de Turks-Bulgaarse subcultuur in de Gentse Rabotwijk, maakt dus dat deze inwijkelingen hun eigen normen met een dosis geweld en intimidatie opdringen, jawel, alsof ze thuis waren.

Pococratie

termontnieuwjaarMaar dat zijn ze dus niet, en de feiten bewijzen het. Voor Unia, het Gentse stadsbestuur en Termont is dat natuurlijk een ongemakkelijke waarheid: het dogma van de diversiteit blijkt niet te leiden naar de multiculturele harmonie maar naar iets helemaal anders. Wil men dat onder ogen zien? Neen, het politieke establishment, hierin gevolgd door de media, voorlopig niet. En dus blijven diegenen, die naar de culturele achtergrond van de daders verwijzen, nog wel even racisten, en wordt gaybashing tot nader order omschreven als “een uitwas die we moeten bestrijden”. In onze superdiverse stad Gent.

Homofobie is géén kenmerk van onze moderne cultuur, welke Vlaming of Belg neemt nog aanstoot aan een Gay Pride of een holebikoppel arm-in-arm? Het probleem zit hem elders, namelijk in de ongebreidelde migratie en de import van achterlijkheid. Dat de EU en het fameuze vrij verkeer van personen via dit voorval nog eens in vraag worden gesteld, is een bijkomend ongemak voor de pococratie. Ik heb het dan nog niet gehad over de dominante pro-Erdogan-strekking binnen hogervermeld milieu, en de druk die daarvan uitgaat op onze eigen democratische waarden en soevereiniteitsprincipes. Ooit zal men toch moeten kiezen, in plaats van voor het amalgaam te gaan. We wachten het rustig af, het homokoppel wellicht iets minder.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

 

 

Geplaatst in Geen categorie | 17 reacties

Einstein meets Ensor: over het bevrijdende gelul van twee genieën

Ensor_Einstein

Dankzij mijn stukje van gisteren over het wereldkampioenschap garnalen pellen, kwam Katty Vanmassenhove gisteren ook even op het TV-journaal, uiteraard zonder de filosofisch-erotische duiding die ik erbij gaf. Dat hoeft ook niet. Het schijnbaar banale is niet banaal, het zogenaamd kleine nieuws bevat dikwijls veel meer dan de headlines. Wat hierna volgt, bevestigt dat.

Het was me even ontglipt, maar op 2 augustus 1933, dus net 85 jaar geleden, ontmoetten James Ensor (uiterst rechts op de foto) en Albert Einstein (uiterst links) elkaar in het restaurant Au Coeur Volant in De Haan. Einstein was toen al een beroemdheid en stond op het punt om naar Amerika te emigreren, op de vlucht voor het nazisme. Ook Ensor had het na een periode van miskenning als kunstenaar helemaal gemaakt en was het malin génie van het establishment geworden.

De naam van het restaurant is een speelse knipoog naar het lokale dialect: een vliegend hert is een soort kever, maar een “hert” is ook het Westvlaams voor hart, vandaar le coeur volant, het vliegend hart, een surrealistische onnozelheid die helemaal past in het vervolg van het verhaal.

Hegel_vacances

René Magritte: “Les vacances de Hegel” (1958) 

Want er bestaan geen nota’s van de gesprekken tussen de twee genieën, enkel een paar getuigenissen van disgenoten. Waarover hadden Einstein en Ensor het zoal? De dramatische wereldpolitiek van het moment? Het mystieke verband tussen de relativiteitstheorie en gemaskerde skeletten? Literatuur, filosofie, psychoanalyse? Vergeet het: de heren hielden zich naar verluidt vooral bezig met small talk, moppen tappen en flirten met de serveuse. Onnozel doen en veel port drinken, waarbij het niveau zienderogen zakte. Einstein zou Ensor op een zeker moment gezegd hebben: “Ik begrijp uw kleuren niet”. Daarop zou de kunstenaar hebben geantwoord: “En ik begrijp uw wiskunde niet”. En doe ze nog eens vol, Germaintje.

Voor sommigen zal dat een ontnuchtering zijn, voor mij niet: het is de kracht van de trivialiteit. Genieën zijn hun genialiteit dikwijls beu, en dat moet ook, je kunt zo’n zwaar hoofd niet blijven torsen zonder dat het er af valt. Alcohol speelt daarin een essentiële rol van oplosmiddel. Ik maak me zelfs sterk dat de trivialiteit –de flauwe moppen, het gezever, het gescharrel met de dienster- de voedingsbodem uitmaakt van creativiteit en het fameuze “out of the box” denken. Zonder garnalen, geen blauwe vinvis. Humor en erotiek vormen de vochtige bedding waarop gedachten rijpen en bizarre zwammen oprijzen, soms regelrecht uit de stront.

Voor de rest maakt de triviale, bijna kinderachtige conversatie tussen de Nobelprijswinnaar fysica en de grootste modernistische schilder van zijn tijd, een onbedoeld fuck-you gebaar naar de interessanterig-aanstellerige zweefgesprekken tussen quasi-engelen zoals die op Klara de norm zijn. Gesprekken van mensen die zichzelf belangrijk vinden en hun eruditie etaleren. De humor die Einstein en Ensor delen is het antidotum tegen Cultuur met een grote C, de bubbel van de intellectuele zelfgenoegzaamheid.

Het is de reden waarom ik Dag Allemaal met meer geestdrift lees dan Hegel, ook al had deze ook best zijn grappige momenten. De Oostendse strandkrab en garnalenvisser groet u vanuit het ondiep.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Feminisme en nieuwe preutsheid: ook de pikant-leutige postkaart is verdoemd

carte

Katty Vanmassenhove, een lerares uit Wenduine, is wereldkampioen in het pellen van grijze garnalen. Ze haalde het in het Franse Leffrinkhoeke, nabij Duinkerke, van zowat 120 andere deelnemers. Vanmassenhove (foto) pelde 112 gram grijze garnalen in tien minuten. Ze versloeg daarmee tienmalig kampioene Nicole Vanzinghel en de winnares van vorig jaar Monique Wespelaere. ‘Ik pelde al garnalen toen ik kind was. We hadden een etablissement met als specialiteit garnaalkroket’, aldus de winnares. Let op alle oer-Vlaamse namen die deze sport domineren.

Nu kan ik u verzekeren: garnalen pellen is een kunst. Met een liefdevolle handeling kop en staartje afdraaien om dan ook het middendeel te verwijderen, het vergt jaren oefening. Het scheldwoord kleine garnaal, voorbehouden aan absolute losers –met ook een schalkse verwijzing naar de (te) kleine penis- wordt via deze vrouwenhanden helemaal omgevormd tot een liefkozing. Welke man zou eens niet gepeld willen worden door Katty, Nicole of Monique? Dat de kersvers kampioene 112 g (zo’n vijftig stuks schat ik) afwerkte in 10 minuten, vergroot alleen maar mijn bewondering.

Rubensiaans

RoussillonDat brengt ons helemaal in de sfeer van het eigenlijke onderwerp van vandaag: de actie van de Franse vrouwenrechtengroep Femmes Solidaires tegen seksistische postkaarten. We kennen ze allemaal: mooie landschappen en monumenten waar schaars gekleed vrouwelijk schoon, een kontje, een boezem, voor een humoristische noot zorgt. Maar de Franse feministen lusten deze postkaartpornografie (sic) niet: ze stelt de vrouw als object ten toon, en bevordert een mentaliteit die tot aanrandingen leidt, zo lezen we. Dat vind ik vreemd: een bikini op het strand of een vrouw die pronkt met haar vormen, brengt alleen mannen op zieke ideeën die sowieso een vertekend vrouwenbeeld hebben, ik denk dan uiteraard aan een bepaalde cultuur die bij ons vooral in de moskeeën groeit en bloeit.

Anderzijds heeft onze westerse cultuur een lange traditie van het naakt in het landschap, en de daarachter liggende natuurfilosofie. Ik zou hier een hele grote boom kunnen opzetten over de iconische relatie tussen de glooiingen van moeder Aarde en de vrouwenkont; de Venusbeeldjes uit de prehistorie (ook met enorme derrière), de mollige naakten van Rubens (uiteraard), etcetera. En wat met het activistische naakt van Femen, waar heel wat old school feministen perplex tegenover staan?

De weg naar de top

Mont ventouxDat laatste zegt iets meer over de eigenlijke achtergrond van de anti-postkaartenactie: het puritanisme van bepaalde feministen is ingegeven door rivaliteitsgevoelens.

Alleen zo is te verklaren waarom zo gezegde vrouwenrechtenactivisten het vrouwelijk naakt als een object zien: de vrouwen die protesteren tegen (een beetje) bloot op een postkaart, zijn zelf lichamelijk gecomplexeerd wegens het eigen gebrek aan rondingen, en zijn dus feministen uit jaloezie. Dat maakt het verschijnsel ‘Femmes Solidaires’ en hun anti-postkaartactie, vreemd genoeg, opnieuw vatbaar voor macho grappen rond het welbekende saccochengevecht, de typische naijver tussen dames, ook tussen de moeder en de dochter, de korte rokken niét om de mannen te verleiden maar om de seksengenoten uit te dagen, én dus ook het geroddel daar rond, het uitschelden voor slet of hoer, etcetera.

Dat geeft de naam Femmes Solidaires natuurlijk een zeer ironische bijklank: vrouwen die andere vrouwen belagen omwille van hun te ronde poep. Het actuele feminisme beweert zich te keren tegen seksuele agressie vanwege de man, maar is, om het heel cru te stellen, ook een strijd van de oude vrouwen tegen de jonge, en de lelijke versus de schone, die als bimbo’s worden geklasseerd. Via deze Freudiaanse hypothese kunnen we ook heel het #MeToo-gebeuren herinterpreteren als een afrekening tussen vrouwen onderling, eerder dan een afrekening met de mannelijke machomoraal,- dat is maar het politiek-correcte voorwendsel. In de fameuze tweet van de 44-jarige actrice Alyssa Milano, die in november 2017 Hollywoodproducer Harvey Weinstein aan de digitale schandpaal spijkerde, zit een ondertoon van ressentiment tegen de jongere actrices (zie zij ook ooit was), waar ze het nu tegen moet afleggen. Een pre-menopauzefenomeen?

En om met het garnalenconcours terug af te ronden: natuurlijk hangt rond de heroïsche strijd tussen Katty, Nicole en Monique een licht parfum van seksuele rivaliteit. Dat is in alle vrouwensporten zo. Het pluspunt is echter dat er geen spoor van slachtoffergedoe is maar integendeel een sfeer van echte woman’s power tegenover het rozige lulletje dat zo smaakt met een pint Rodenbach.

En dat geldt meteen ook voor de vrouwen die met hun rondingen op de postkaart prijken: niks object, de Mont Ventoux opklauteren met een string is een demonstratie van macht in het kwadraat. Wie zo’n doortrainde kont zou willen aanranden, denkt aan zelfmoord. Vanuit het thuisfront dank ik dus de afzender die, helemaal in de geest van “La carte Postale” van de filosoof Jacques Derrida, een wereld opent van begeerte, verlangen en bezinning, die het reizen zelf bijna overbodig maakt. Grosses bises de Bandol!

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

 

Geplaatst in Geen categorie | 12 reacties

De moeder van de duivel: “een doodbrave jongen, maar hij had slechte vrienden”

mama_Laden

Gisteren verscheen in de Engelse krant The Guardian een interview met Alia Ghanem, de moeder van Osama Bin Laden, het eerste dat ze geeft na jaren stilzwijgen. Een aanrader.

Behalve een goed inzicht in de voorgeschiedenis van Osama’s carrière als jihadistenleider (met Afghanistan en Sudan als tussenstations), en de positie van de familie, tot op vandaag behorend tot het Saoedisch establishment, is vooral de actuele status van de Bin Laden-clan boeiend: de familie is in sommige delen van Saoedi-Arabië nog altijd zeer populair omwille van de “heldendaad” van Osama. In het interview nemen twee halfbroers voorzichtig (!) afstand van dat terrorisme, maar de jongste broer zit in Afghanistan en wil “zijn vader wreken”. Er staat ons dus nog wat te wachten.

Rose Buick

Laden_jongMaar wat vindt de moeder van de duivel zelf? Ze neemt hem in bescherming: het was een hele brave jongen, maar hij hing op de unief rond bij foute vrienden die hem gehersenspoeld hebben. Dat zeggen natuurlijk alle mama’s van terroristen, maar hier hebben we bovendien te maken met een jongeman die in rijkdom en weelde opgroeide, elitescholen bezocht en niks tekort kwam. Op de foto hierboven, genomen in 1971, poseren zij voor een rose Buick, de wagen die ik altijd in mijn dromen al had willen hebben. Ons Binneke is dan 14 jaar oud en op schoolreis naar Zweden.

We zitten bovendien in de nasleep van de sixties en mei ’68, de tijdgeest van het alles-kan-en-alles-mag, tot Osama in Jeddah economie begint te studeren, en de Iraanse revolutie van 1979 “zijn ogen opent” tegenover de westerse decadentie. Maar beweren dat hij gewoon meeging in de slipstream van foute vrienden, is niet hard te maken, en zijn halfbroers geven dat zelfs toe: Osama was gewoon crapuul, en nam zelf de beslissing om de heilige oorlog een paar versnellingen hoger te schakelen. Tot aan de apotheose, 11 september 2001.

Ik vergelijk nu even met de moeder van Marc Dutroux, die in een interview haar zoon vervloekt, en daarmee ook zichzelf. Mama Bin Laden daarentegen neemt geen enkele schuld op zich, en excuseert ook haar zoon met de flauwste advocatensmoes. Ik zou er zelfs moeten om lachen, ware het niet dat de balans van Osama’s heldendaad 3000 doden en meer dan het dubbel aantal gewonden bedroeg. Naar mijn gevoel zijn zelfs de de “foute vrienden” niet gemeend, en is het voor een streng gelovige moslima de logica zelve dat Allah dit alles gewild heeft.

Existentialisme

twintowersConclusie: de slechte vrienden waren eigenlijk goede vrienden, de moeder van de duivel wordt weer de moeder van een martelaar (door een Amerikaans elitecommando in zijn Pakistaans boerderijtje geliquideerd), en de zoon heeft inderdaad het recht om zijn vader te wreken. Naast en onder deze familiesaga krijgen we natuurlijk een hele waaier van terroristische aanslagen, vrachtwagens die op menigtes inrijden, messteken op straat, metro’s die ontploffen, maar het centrale paradigma blijft dat wat gebeurt, ook moet gebeuren en onder goddelijke supervisie staat.

De moeder van de duivel heeft een duidelijke boodschap voor ons, namelijk dat we niet moeten hopen op flauwe strategieën als deradicalisering, en dat het kansarmoedeverhaal ook niet zal helpen, want de kaders in de terreurorganisaties zijn hoog opgeleide intellectuelen, zie het cv van Osama Bin Laden zelf. Wat ons te doen staat, is een seculiere moraal hoog houden die de nadruk legt op individuele verantwoordelijkheid: we staan gewoon in voor onze daden, punt uit. Geen ontkenningsgedrag, geen god die het voor ons beslist, geen advocatenpraat over foute vrienden of een ongelukkige jeugd. Het idee dat iemand ook echt keuzes maakt en daarvoor staat,- het existentialistisch perspectief, voor de filosofen onder u. Daar zullen we geen moslims mee bekeren, maar misschien wel de radicalisering van nieuwe jongeren, vooral de onze, afstoppen.

De moeder van Dutroux

Zei ik radicalisering? Natuurlijk is ook deze denkoefening radicaal, in de zin van ten gronde, niet halfslachtig. Maar de moeder-zoon liefde van Alia Ghanem is fundamenteel pervers, en zelfs leugenachtig-geposeerd. Deze vrouw is niet de oorzaak van het wereldterrorisme, maar ontkent wel haar pedagogisch aandeel in de ontwikkeling van zijn aanstichter/bezieler. En maakt er meteen een zo-wil-het-god-verhaal van. Compleet ontbrekend schuldinzicht, ontkenningsgedrag, religieus fatalisme. Geef mij dan inderdaad maar de moeder van Dutroux: ook niet leuk om dat te zijn, maar zij ziet tenminste haar zoon als schuldig, en niet als slachtoffer of nog minder als martelaar. Waardoor ook zij moet leven met vele vraagtekens.

Schuldinzicht kent men niet in de moslimwereld. Het is ofwel de schuld van iemand anders, ofwel de wil van Allah. Zou onze cultuur dan toch superieur zijn? Ja, op zo’n momenten vind ik van wel. Niet in de ronkende hoogdravendheid van de Maarten Boudry’s, maar in de pijn van de moeders die monsters hebben gebaard. Het kon ook uw zoon zijn, maar laat god er alvast buiten. Verlichting 3.0, het kan werken. Dat interview in The Guardian zou verplichte lectuur moeten zijn in alle middelbare scholen.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Geplaatst in Geen categorie | 18 reacties