“Onze gedachten zijn bij de slachtoffers…”: na de spijkerbom, de blabla van het schuldig verzuim

Michel

Afschuwelijk”, “verschrikkelijk”, “met verstomming geslagen”: Twitter is dé plek voor politici om bij een gebeurtenis als de aanslag gisterenavond in Manchester hun medeleven te betuigen met grootse platitudes en rotversleten clichés. Een “barbaarse”, “laffe” daad, onderstreept zowat iedereen, van Theresa May over Gwendolyn Rutten tot Nicola Sturgeon, alsof het feit dat de terrorist zich stiekem onder de menigte mengde er iets toe doet.

“Verschrikkelijk! Mijn gedachten zijn bij de slachtoffers en hun naasten”, wist minister-president Geert Bourgeois niets beter te verzinnen. Zou hij nu echt die passe-partout in zijn virtuele schuif hebben liggen voor elke aanslag tussen New-York en Vladivostok? “Mijn hart gaat uit naar alle slachtoffers. Sterkte aan de families, vrienden en hulpdiensten”, zo stuntelde SP.A-Kamerfractieleider Meryame Kitir in al haar verslagenheid, want een hart kan natuurlijk niet uitgaan.
Geplaatst in Geen categorie | 10 reacties

Stik in de dunne schijt van Mohammed, Trump

Trump

De eerste buitenlandse reis van president Donald Trump, de man die de wereld ging redden van de moslimterreur, was een bijna-knieval voor het Saoedische regime waarvan hij zelf nog had gesuggereerd dat het achter de aanslagen van 11/9 zat, en waarvan wij weten dat het wereldwijd haatpredikers uitstuurt, ook naar de Grote Brusselse Moskee. De verbreiding van de salafistische boodschap wordt gesponsord met oliedollars en, al zijn de Saoedi’s misschien niet zo stom om IS rechtstreeks te steunen,- ze onderhouden wel het vuur van de haat en de heilige oorlog tegen de “kruisvaarders”.

Alle commentatoren staan quasi-perplex tegenover deze zogenaamde bocht van 180°, zelfs de wapendeal van de eeuw à 100 miljard meegerekend. Ik niet. Amerika heeft al in de vroege 20ste eeuw Saoedi-Arabië omarmd als een grote vriend met veel olie onder het zand. Het was strategisch interessant voor de VS om het land streng in de greep te laten van een dynastie van omhooggevallen kamelendrijvers, te weten het Huis van Saoed, dat in 1932 de macht greep, met medewerking van de Britten die naderhand door Amerika deskundig werden uitgerangeerd.
In 1944 werd in Saoedi-Arabië ’s werelds grootste olieconsortium opgericht, de Arabian American Oil Company (ARAMCO). Ze werd gevormd door vier grote Amerikaanse oliereuzen: Standard Oil of California, Exxon, Mobil en Texaco. Politiek werden de lijnen haarfijn uitgetekend. Het religieuze fanatisme van de wahabi’s, in een theocratie die wordt beheerd door één 5000 koppige familie met een onmetelijk fortuin, moest het duurzame fundament voor deze enorme exploitatie worden: Saoedi-Arabië neemt nog altijd 30% voor zijn rekening van de totale OPEC-olieproductie. Vergeet de mensenrechten, it ‘s all about oil, stupid. Of is er nog meer?
Geplaatst in Geen categorie | 9 reacties

Jan Fabre in Venetië: plakjes karkas goed en fijn, wie zou dat op ’t einde niet willen zijn?

 

Vlaanderen zendt zijn zonen uit, en de Biënnale van Venetië geldt als een tweejaarlijkse hoogmis van het internationale moderne kunstgebeuren. Blijkbaar valt er echter weinig nieuws te beleven op de Vlaamse artistieke scène, want men vond er niets beters op dan werken van Jan Fabre te exposeren die toch al wat patine vertonen. Daaronder een aantal toestanden van vijf tot tien jaar oud, gemaakt met menselijke beenderen (reuzenpenissen, dito vagina’s, de hele Fabriaanse reutemeteut), waarbij iemand opeens de vraag stelde waar de kunstenaar dat lijkenmateriaal dan wel vandaan haalt. Is er iemand die bij testament beschikt dat zijn skelet in plakjes mag verzaagd worden tot meerdere glorie van een Vlaams artiest?
Niet dus. Fabre deed, via zijn woordvoerster (!) erg vaag over de kwestie, wat een aantal mensen choqueerde die bij testament hun lichaam aan de wetenschap hadden overgemaakt. Waarna een aantal Vlaamse universiteiten zich haastten om mee te delen dat het zeker geen gedoneerd materiaal betrof uit hun anatomische ateliers.
Schuimt Fabre persoonlijk de kerkhoven af? Ach, er zijn genoeg plekken op deze wereld waar je al dan niet ontvleesde menselijke skeletten kan vinden om zich wat mee te amuseren: oorlogsgebied, Afrikaanse knekelvelden bij epidemies of voedselcrisissen, lijken van daklozen etc. die niemand komt opeisen. Of wie zijn vrouw beu is: het lijk hoeft niet per se in salpeterzuur opgelost te worden, Fabre kan ook met zijn zaag passeren. De vraag hoe een kunstenaar dat voor zichzelf verantwoordt, om met iemands stoffelijke resten te sollen, is blijkbaar impertinent.
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

De Vlaming en zijn vuile onderbroek: een poging tot historische duiding en kritische introspectie

onderbroek“Bent u vandaag niet vergeten uw vrouw te slaan?” Het is een klassieke instinker, want u antwoordt altijd fout op de vraag. Zegt u neen, dan bevestigt u dat u uw vrouw effectief slaat. Zegt u ja, dan bent u het gewoon vergeten maar gaat u het alsnog doen. Probeert u zich eruit te praten “Euh, ja, neen, ik weet niet, wat bedoelt u…”, dan pikt de ondervrager bliksemsnel in: “Hoezo, weet u niet of u uw vrouw al dan niet slaat?”

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

In feite verontrust de Pinochet-sympathie van de jong-NVA’ers me meer dan een knullige fotoshop

OK, ik beken: in een vorig leven heb ik op de werkvloer ook wel eens de foto van de vrouw van de baas op een pikant plaatje geplakt en onder de collega’s laten rondgaan. Applaus verzekerd, wat doet een mens al niet om de dag door te komen. Met meer dan gewone interesse heb ik dan ook de collage bestudeerd van Jong N-VA-ondervoorzitter Dylan Vandersnickt, die ook zoiets uithaalt met VUB-studente Naomi Stocker, extreemlinks activiste en lid van Comac, de studentenbeweging van de PvdA. Twistpunt is vooral de visie van Theo Francken, staatssecretaris voor Asiel en Migratie, wiens spreekrecht ik onlangs nog verdedigde tegen de meute die hem dat probeerde te beletten.

Geplaatst in Geen categorie | 11 reacties

“Ridder Karel Anthonissen”: hoe het Belgisch establishment via een grap de fraudejager finaal deklasseert

Anthonissen3

Als men te maken krijgt met een luis-in-de-pels die maar niet wil stoppen met bijten, niet klein te krijgen is of zelfs niet tot bedaren kan gebracht worden, resten er maar twee ultieme remedies: liquideren of decoreren. Dat laatste woord is bijzonder veelzinnig: je krijgt een onderscheiding en eventueel zelfs een adellijke titel, maar je wordt ook “decor”, een stilstaand beeld in een wassenbeeldenmuseum.
Maandagochtend kreeg Karel Anthonissen, gewezen directeur van de Bijzondere Belastingsinspectie (BBI), een brief in de bus, ondertekend door Didier Reynders, waarin hem werd meegedeeld dat hij officieel werd verheven in de Leopoldsorde. Een onderscheiding die door Leopold I werd ingesteld om de Franse militairen te honoreren die zich verdienstelijk hadden gemaakt in de strijd tegen de Hollanders,- reden ook waarom tot op vandaag het Ministerie van Buitenlandse Zaken zich met die ridderslag bezighoudt.
Een hondsdolle fraudejager en schrik van het establishment die het hoogste koninklijke lintje krijgt? Dat moet een late aprilgrap zijn, Karel barstte in lachen uit. Het schijnt wel normaal te zijn voor een ambtenaar met zoveel dienstjaren, maar toch: smaak de ironie. We kennen Anthonissen van loodzware dossiers waarin grote jongens de frauduleuze eredivisie vertegenwoordigen: Omega Diamonds, de vennootschap van de Antwerpse diamantairs Sylvain Goldberg en Ehud Laniado, het dossier van Optima Bank en topman Jeroen Piqueur, en de Antwerpse vermogensbeheerder Merit Capital, die nauw verbonden is met de liberale families De Gucht, Buchmann en Turtelboom.
Geplaatst in Geen categorie | 8 reacties

Dinsdag, de moeilijkste dag voor een schrijver die op zondag alles wint

Jeroen
Gisteren beleefde schrijver Jeroen Olyslaegers de dag van zijn leven. Als genomineerde op weg naar de uitreiking van de Fintro-literatuurprijs, herkenden verschillende “gewone mensen” hem en wensten hem van harte de trofee toe, luidde het in een VRT-interview. Dat was al een goed voorteken. In de Gentse Handelsbeurs aangekomen, kaapte hij de hoofdprijs van de jury én de lezersprijs weg voor zijn roman “Wil”, zijn medegenomineerde concullega’s met lege handen achterlatend.
Dubbele bingo dus voor Jeroen, gewoon fantastisch, en ik gun hem die wolk helemaal, ik zeg het zonder ironie, ook the day after, de maandag van de voetballer die de zondag een hat trick scoorde, met een telefoon die niet stil staat, en familie en vrienden beleefd vraagt om het kort te houden want de lijn moet vrij blijven voor de pers.

Lees verder

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties