Fukushima: een Belgische nucleaire expert verklaart de rampsite “gezond”

fukushima

Is wetenschap objectief? Ik geloof er hoe langer hoe minder van. Er bestaat niet zoiets als objectieve kennis, kennis is altijd gekleurd door achtergrond, mind set en, jawel, ideologie. De moderne wetenschap sinds Descartes heeft de neiging om vooral klinisch, analytisch, afstandelijk te denken en te handelen, met een minimum aan empathie want dat hindert, euh, de objectiviteit.

Het absolute negatieve archetype in dat opzicht blijven de nazi-dokters in de concentratiekampen: nette mannen die geloofden in hun wetenschappelijke roeping, in de staatsgesubsidieerde instituten, en in de klinische logica waarmee je door een microscoop kijkt, muizen met kankercellen inspuit, of Joden levend opensnijdt.
En voor ik nu alle wetenschappers tegen me krijg die een muizenbak in hun labo hebben: neen, niet alle onderzoekers zijn fascisten. Het kan evengoed om communisten, groenen of weldenkend linkse vorsers gaan. Of “neutrale” researchers die effectief denken dat de wetenschap ver boven de waan van de dag staat, en onafhankelijk is van economische of politieke belangen.

Als de vogels zwijgen

tsunamiZopas liet professor Hans Vanmarcke van het StudieCentrum voor Kernenergie in Mol, weten dat de zone in het Japanse Fukushima, waar zes jaar geleden een zware kernramp plaats vond, terug veilig is voor bewoning. Allen daarheen!

Professor Vanmarcke, docent medische fysica aan de KULeuven en voorzitter van Unscear, het wetenschappelijk nucleair comité van de VN, is een autoriteit in zijn vakgebied. Hij stelt onomwonden dat de gevluchte bewoners maar niet zo’n drukte moeten maken en dringend hun koffers dienen te pakken richting huis en tuin.
Daarmee steunt hij de Japanse regering die koste wat kost de zaak wil normaliseren en de bewoners bijna dwingt om terug te keren, anders verliezen ze hun recht op vergoeding. Niemand wil echter terug naar de plek waar drie radio-actieve meltdowns plaatsgrepen die door de autoriteiten zelf op één lijn werd geplaatst met de Tsjernobyl. En waar Greenpeace onlangs nog alarmerende metingen uitvoerde. Onlangs zakte een robot na twee minuten werk nabij de ontplofte centrale in elkaar door de straling.

vanmarcke

Prof. Hans Vanmarcke

Maar de professor zegt het, en het zal zo zijn. “De mensen hebben schrik, en dat is een groter probleem dan de straling zelf”, lees ik tot mijn verbazing in een DS-interview. Ja, dat zal wel, en we weten al wie ons zal gerust stellen als het in België ooit tot zo’n ramp komt. Het Studiecentrum voor Kernenergie (SCK-CEN), waar Vanmarcke een topfunctie bekleedt, is helemaal niet neutraal, maar een poot van de Belgische nucleaire lobby, verzameld in het zgn. Nucleair Forum, waartoe ook Electrabel (eigenaar van de Belgische kerncentrales) en Tractebel (bouwers van kerncentrales tot in Kazachstan) behoren.

 
Stel ik nu professor Vanmarcke op één lijn met nazi-kampartsen? Neen, of misschien toch een beetje. Als leek griezel ik echt wel van wetenschappers die het vanuit hun institutionele ivoren toren allemaal iets te vanzelfsprekend voorstellen, en “angstige mensen” zien als domme, redeloze wezens. Terwijl het misschien een kwestie van gezond verstand is. Of het oudere zoogdierenbrein dat in werking treedt en gevaar “voelt”.
In dat verband zouden we Hans Vanmarcke er op kunnen wijzen dat dieren doorgaans lang vóór mensen weten dat er een catastrofe op til is. In L’Aquila (Italië), waar in 2009 een aardbeving plaats vond, hadden alle padden hun broedplaats bij de stad verlaten om een veilige plek op te zoeken, zo bleek achteraf. En over tsunamis gesproken: op kerstavond 2004 hielden de vogels aan de Thaise stranden op met geluiden maken, en dat was niet om naar de middernachtmis te gaan: ze verhuisden naar hoger gelegen gebieden en een deel van de bevolking deed dat ook, wat een pak slachtoffers scheelde.
Je kan natuurlijk ook gewoon kennis nemen van de alternative facts in het Greenpeace-rapport. Dat zal de professor niet erg wetenschappelijk vinden, misschien vindt hij het wel kletskoek en ouwijvenpraat. Eventueel een goede proef op de som: Vanmarcke vragen of hij zelf op dat Japanse schiereiland zou willen gaan wonen, waar regelmatig gemuteerde diersoorten worden aangetroffen. Wetenschappelijk een goudmijn en een buitenkans, waarom niet.

Geplaatst in Geen categorie | 6 reacties

De vraag van één miljoen, of wanneer creatieve boekhouding kunst wordt

bracke4

Nog eentje over Siegfried Bracke, om het af te leren, sorry aan al wie voorbij de saturatiedrempel zit in deze soap. Het is heel eenvoudig om te weten of er geld op je bankrekeningen(en) staat. Tegenwoordig hoef je daarbij zelfs niet uit huis te gaan, elke bank geeft de mogelijkheid om webgewijs te bankieren, zoals dat zo mooi heet. Dagelijks bevredig ik alzo mijn nieuwsgierigheid, om na te gaan welke lezer/volger eventueel een bedragje ter aanmoediging van mijn schrijverschap zou gestort hebben. Het resultaat is nihil, maar dat is alleen een reden om te blijven volharden.
Het is zeer onwaarschijnlijk dat politicus en ex-VRT-journalist Siegfried Bracke deze modaliteit niet kent of technisch te weinig beslagen zou zijn om met een pc te werken. Eerder hadden we in die zin al vernomen dat zo’n zitje in de adviesraad van Telenet goed is voor 12.000 euro bruto per jaar plus 2.000 euro per advies. Dat is niet illegaal, maar kosjer evenmin: een Kamervoorzitter die na naast zijn genereuze wedde nog bijschnabbelt en privé-bedrijven “adviseert”, nota bene concurrenten van een overheidsbedrijf. Penitentie en spitsroeden lopen was zijn deel, case closed.
Maar gisteren veranderde Siegfried het geweer weer van schouder. Neen, hij had toch geen vergoeding gekregen voor die adviezen, het was allemaal pro deo. Op de vraag van één miljoen (het is N-VA voorzitter Bart De Wever die er dat bedrag op plakte), waarom Bracke dat dan niet meteen had gezegd, lezen we gisteren in het betrouwbare zakenblad De Tijd het antwoord: hij wist gewoon niet of hij voor bewezen diensten door Telenet betaald was. Het kabelbedrijf zelf wist het ook niet. Echt waar, één grote witte vlek van onwetendheid is het. Neen, de Kamervoorzitter kijkt nooit wat er op zijn rekening staat, en wie er eventueel op gestort heeft. (“Had ik een vergoeding gekregen, dan had ik het zeker geweten. Maar net omdat ik het niet kreeg, heb ik getwijfeld. Voortaan druk ik alle rekeninguittreksels terug af”).

archimedesZelfs geen enkele N-VA-er gelooft dat nog. Ik ben geen boekhoudkundig expert, maar wijsneuzen raad ik aan om op de webstek van de Nationale Bank eens de resultaatrekeningen te bekijken van de bvba Archimedes, gevestigd Pater Van Henxthovenstr. 9 2400 Mol (de echte woonplaats van Siegfried Bracke en zijn vrouw), ondernemingsnummer BE0457013322. Als zaakvoerders zijn opgegeven: Siegfried Theofiel Hortense Bracke en diens echtgenote Marina Maria José Nuyts.
Deze onderneming is nog steeds actief, en is officieel geregistreerd als “groothandel in farmaceutische producten”. Maar de inkomsten van het vorige boekjaar vermelden wel 23.615 euro bruto. Dat lijkt me niet echt typerend voor een groothandel in pillen, maar veeleer, nu ja, voor een consultancybedrijfje van een politicus. En nu komt het: als Bracke zijn inkomsten van Telenet via die vennootschap int, moet hij die niet aangeven als persoonlijk inkomen, en blijft die betaalde nevenjob onder de radar. Zou dat kunnen verklaren waarom hij eerst “niet wist”, en nu eindelijk weer wel, of hij als adviseur een vergoeding kreeg? Is een en ander doorgesproken met Telenet, dat nu ook plots van wanten weet? Is het een kwestie van slordigheid met rekeninguittreksels, of belazert de Kamervoorzitter verder de kluit?
De vraag van één miljoen is zo hoog getaxeerd omdat Siegfried het zo spannend houdt. Iedereen sjoemelt, over alle partijgrenzen heen, maar de Bracke-soap, die door partijgenoten zelf al het etiket “absurd” op zich kreeg gekleefd, is hors-catégorie, bijna kunstzinnig. Een groothandel in farmaceutische producten, of waarom ik nu ineens aan Lijmen/Het been van Elsschot moet denken.

Geplaatst in Geen categorie | 13 reacties

De “houdgreep” van Trump: politiek is oorlog, en waarom zeker Japanners daar niet flauw moeten over doen

trump

Regels, conventies, waarden, normen: ik blijf een adept van Desmond Morris en de antropologische school van de mensaap. Vriendschap is het meest misbruikte woord, en de gebaren errond stille leugens. Ze doorzien en ontmaskeren, een aangename bezigheid die telkens weer het inzicht in de menselijke soort vergroot.

Een paar dagen geleden kwam de oorsprong van het glazen klinken nog eens ter sprake: door de inhoud van de twee bekers ritueel te mengen was men zeker dat de andere geen gif had toegediend. Werkelijk alle beleefdheidsregels zijn ontstaan uit wantrouwen, jaloezie, seksuele appetijt of gecamoufleerde agressie. De omhelzing gaat door voor een vriendschaps- of liefdesgebaar, maar kijk eens hoe twee worstelaars elkaar “omhelzen”. En wie zegt dat een man zijn vrouw niet heimelijk wil wurgen, via de stevige knuffel? En wat is een cadeau anders dan een middel om de ontvanger aan zich te binden of hem/haar zelfs af te persen?

Zo ook de handdruk. Er zijn tientallen manieren om hem uit te voeren (stevig, slap, schuivend, zweterig, uitstekend als een wapen, heftig schuddend, vanuit de bovenarm), maar de oorsprong zit hem in het handgemeen tussen rivalen, waarbij een uitgestoken hand bewijst dat men geen wapen vasthoudt. De valsaard kan er dan nog steeds een uit zijn linkermouw schudden, wat in de film ook veelvuldig gebeurt. Hoe dan ook: kijk uit als u een hand wordt gereikt, hou de linkerhand in de gaten.
Een paar jaar geleden zat ik in een Hasseltse eetgelegenheid toen plots Chokri Mahassine, toen nog spa-parlementslid, binnenkwam en iedereen een hand begon te geven. Erger nog: hij deed zijn ronde breed glimlachend en met ritmische schouderklopjes, bij sommigen zelfs de ene hand op de andere,- ik maakte dat ik weg was richting toilet. Deed Chokri dat uit welgemeende vriendschap? Neen, dit was het gedrag van de jagende politicus, op zoek naar kiesprooien. Weinig verschil eigenlijk met het pussy grabbing van Donald Trump: de uitgestoken hand is een machtsgebaar.

Beleefdheidsbezoek

clintonBlijft Hillary’s hand vastklemmen, dicht tegen zijn lichaam, met de boodschap: “Got you, bitch!”

Dat brengt ons andermaal op de meest gehate man van deze planeet. Na de pussies, de Mexicaanse muur, en de Russische connectie, neemt de wereld nu aanstoot aan zijn manier van handen drukken. Niet zoals het ons in de les wellevendheid geleerd is, maar zoals de geschiedenis van de handdruk aangeeft. Altijd met duw en trekwerk, soms bijna de arm uit de kom wringend.
De Japanse minister-president Shinzo Abe zal het geweten hebben: tijdens een handdruk die 19 seconden duurde, slaagde Trump erin om maar liefst zes keer op de hand van zijn gast te hameren, die werkelijk niet wist hoe zich te draaien. De filmpjes gaan de wereld rond, iedereen spreekt er schande over.
Edoch. Wat kwam Shinzo Abe daar eigenlijk doen in Washington? Gewoon een beleefdheidsbezoek brengen en felicitaties overmaken? Neen, hij kwam Toyota’s verkopen en de Amerikaanse president smeken om toch dat vrijhandelsverdrag niet op te blazen. Daar bovenop: meer militaire steun vragen in de Aziatische regio, met China en Noord-Korea als gezellige buren. Geef toe: voor zoveel gunsten mag men zich wel even laten naaien, en Donald maakte op zijn manier duidelijk dat Shinzo Abe daar in feite voorover gebogen stond met zijn onderbroek op de knieën. Symbolisch dan. Het had nog erger gekund.
trudeauWringt de hand van Justin Trudeau bijna om, die ook iets kwam vragen

Is dat slecht? Neen, het maakt veel duidelijk,- weg die flauwe gebaren en maniertjes. De lichaamstaal moet spreken, niet zwijgen. Wie uit het land van de judo en jiujitsu komt, moet weten wat zo’n houdgreep betekent. Politiek is niet voor watjes, zoals Tom Balthazar en Siegfried Bracke recent mochten ondervinden. De Pruisische generaal Von Clausewitz, bekend van het militair-strategische handboek “Vom Kriege”, liet de onsterfelijke quote optekenenen: “Oorlog is de voortzetting van politiek met andere middelen”. Andersom is politiek dus ook oorlog met andere middelen. Maar daar waar het spel is gedegradeerd tot een corrupt moeras van verborgen agenda’s, gefleem, valse beleefdheid, politiek-correcte alibi’s en gelul rond democratie, moest er toch iemand opstaan die het spel eindelijk afstoft en van de handdruk opnieuw een machtsgebaar maakt.
Ik haat Trump, ik bemin Trump. Met een mengeling van weerzin en fascinatie sta ik erop te kijken hoe hij alle morele en fatsoensnormen naar de vuilbak van de geschiedenis verwijst, om te tonen wat voor een gemeen roofdier de mens wel is. Alle misverstanden smelten als sneeuw voor de zon. Donald Trump desublimeert alle codes en rituelen, en mishandelt ei-zo-na staatshoofden die met een geforceerd lachje vriendschap veinzen terwijl ze hem heimelijk naar de hel verwensen. Het zou me niets verbazen, mocht hij eind mei, bij zijn bezoek aan Brussel, NAVO-secretaris-generaal Jens Stoltenberg gewoon een schopje onder zijn kont geven. Misschien had ik dat bij Chokri Mahassine ook moeten doen, men is nooit te oud om te leren.

Geplaatst in Geen categorie | 4 reacties

“In Mechelen niet één jihadist”: de beste burgemeester ter wereld is alleszins de meest optimistische.

somers

Op 14 februari is Bart Somers (Open VLD) verkozen tot de beste burgemeester ter wereld. Dat is niet niks. Persoonlijk vind ik nochtans dat Claudy Prosmans, burgervader van Herstappe (89 inwoners), die zelf op de sneeuwruimer springt als het weer daartoe noopt, die onderscheiding nog veel meer verdient.

Maar Bart Somers dus, apetrots op zijn World Mayor Prize. Het in Londen gevestigde comité genaamd City Mayors Foundation blijkt zich, zoals dat met alle prijzen het geval is, nogal op voorspraak te steunen voor een “nominatie”. Iemand moet jou voordragen, dan kom je op een shortlist, en dan is het aan de achterban van de kandidaat om hem massaal te steunen middels lofbrieven en ronkende emails. Laten we maar van het betere lobbywerk spreken. De “jury” doet voor deze onderscheiding geen eigen onderzoek, maar leest gewoon wat er binnenkomt als aanbeveling. Het zal u niet verbazen dat vele Mechelaars, en de voltallige administratie plus partijgenoten van Bart, waaronder Marino Keulen, zijn burgemeesterschap de hemel in prezen.

Anders gezegd: dit is een handig stukje image building voor een stad en zijn bestuur, deel van een grotere campagne. En waarom ik dat zeker weet? Omdat ik in een vorig leven als consultant bij Slangen & Partners dat Mechelse city-marketing-project mee op poten heb gezet, in opdracht van Bart Somers die zijn partijgenoot graag dat contract gunde. Tot op vandaag is het Mechelse Management Team klant bij Connect , zoals dat reclamebureau vandaag heet, en het is ook uit hun koker dat die deelname aan de World Mayor Prize komt, plus het lobbywerk en de daaraan verbonden hoera-campagne achteraf.

Tot dusver is dat allemaal onschuldig ook al gaat het om gebakken lucht. En waarom de City Mayor van Herstappe niet de minste kans maakt.

Maar wat is  het doorslaggevend argument waarmee Somers de hoofdprijs wegkaapte? Dat er geen Syriëstrijders uit Mechelen vertrekken. Niet één. Uit heel België, dat de Europese tabellen ter zake aanvoert, maar niet uit Mechelen. De stad zou een eiland van verdraagzaamheid zijn, met sympathieke, breeddenkende moslims die er niet aan denken om in den vreemde het kalifaat te gaan verdedigen, en dit uiteraard onder impuls van een monkelende burgervader die alle brandjes blust nog voor ze aangestoken zijn. En waarom ik nu steeds weer aan Philippe Moureaux moet denken, ex-burgemeester van Molenbeek die ook nergens een probleem zag.

Maneblussers

filmpjeWant volgens ander onderzoek zijn er wél Syriëvrijwilligers uit Mechelen vertrokken. Het tegendeel zou trouwens heel bizar zijn, en sociologisch onverklaarbaar. Volgens Eurojust, het Europees agentschap dat de samenwerking organiseert tussen de gerechtelijke autoriteiten in de hele EU, komen de meeste Syriëgangers uit Brussel, Vilvoorde, Mechelen en Antwerpen.

De Mechelse islamoloog en arabist Pieter Van Ostaeyen (zie Doorbraak van 20/2/2014) heeft ook de moeite gedaan om het fenomeen in kaart te brengen en er cijfers op te plakken. De steden die volgens zijn research strijders leverden aan IS, maar ook aan splinterorganisaties zoals Jabhat an-Nusra: Brussel (30), Vilvoorde (19), Antwerpen (14), Mechelen (14), Genk (3), Maaseik (3), Willebroek (2), Roeselare (1) en Luik (1).

Die Belgische jihadisten duiken op in IS-propagandafilmpjes, op Youtube, en communiceren vlotjes via de sociale media. De cijfers dateren van februari 2014, maar het zou me verbazen, mocht Mechelen in twee jaar tijd helemaal “gederadicaliseerd” zijn. Integendeel, het fenomeen is wereldwijd alleen maar toegenomen. Van Ostaeyen duidt de moskee Olivetenvest aan als broeihaard, waar radicale imams opruiende preken komen geven.

De grote meerderheid van de Belgische Syriëstrijders komt sowieso uit de as Antwerpen-Mechelen-Vilvoorde-Brussel, waarbij men moet opmerken dat Mechelen als provinciestad het even “goed” doet als het veel grotere Antwerpen. Ook de Gentse Imam Brahim Laytouss, die voor de Universiteit Antwerpen onderzoek doet naar islambewegingen in België, bevestigt dat er wel degelijk Mechelaars in Syrië vertoeven (GvA, 13/4/2013).

Goochelt de Somers-administratie met cijfers, en creëert ze een alternative truth om zichzelf te verkopen als goed bestuurde modelstad? Het is een welles-niets-discussie die eigenlijk de grond van de zaak niet raakt. Het moslimfundamentalisme is een Vlaams, Belgisch en Europees probleem. Al die extremistische kernen hebben banden, communiceren met elkaar via het web, en vormen de facto één grote gemeenschap. Mechelen, halverwege Brussel en Antwerpen, met een moslimpopulatie van 15%, is geen eiland van multiculturele harmonie middenin wat internationaal als een probleemzone wordt beschouwd.

Ach, Bart Somers is een middelmatig politicus en een beroerd spreker, maar geen slechte burgemeester. De realiteit verbloemen en cijfers opsmukken, dat zou hij echt moeten afleren. Ook al huldigen de liberalen in het zog van Verhofstadt de leuze van Karl Popper “Optimism is a moral duty”, het moet vooral niet eindigen in struisvogellogica.

Of slaat die weinig vleiende bijnaam van “Maneblussers” toch ergens op?

Geplaatst in Geen categorie | 6 reacties

Kabaal in Cumulistan: waarom Siegfried Bracke niet voor witte ridder moet spelen

bracke

Waarom zegt de gastheer “smakelijk!” als het eten is opgediend? Omdat iedereen dan automatisch ook “smakelijk!” antwoordt en nadien niet meer kan zeggen dat het eten hem/haar niet bevalt. Hoe is het gebruik ontstaan van met het glas te klinken? Uit amicaliteit? Neen, net niet, de bedoeling was om de inhoud van beide bekers te mengen en zo na te gaan of de andere geen gif in de uwe had gekieperd. Waarom houdt een man voor een vrouw de deur open en laat hij haar voor gaan? Om al eens ongemerkt haar achterste te kunnen bestuderen.

Bijna alle regels van fatsoen en etiquette hebben een onderlaag van wantrouwen, naijver, hebzucht en dubbele agenda’s. Wellevendheid rijmt perfect op hypocrisie. Net om die reden zijn onbeschofte mensen veel eerlijker en zou men botteriken eigenlijk moeten koesteren als een soort waarvan je nooit een mes in de rug moeten verwachten. Ook het informeren naar iemands inkomen is heel onbeleefd: in dat opzicht behoren Belgen tot de beleefdste mensen op deze planeet.

Recent werden een aantal politici het slachtoffer van verregaande inbreuken tegen de etiquette. In Frankrijk kwam dankzij het roddelblad Le Canard Enchaîné uit dat een zekere François Fillon, republikeins presidentskandidaat, jaren lang zijn vrouw en kinderen een genereus loon vanuit de staatskas had uitbetaald, om niets te doen. Zeer onbeschoft en respectloos van die Canard. Jammer genoeg hebben wij in Vlaanderen en België niets vergelijkbaars, wij hebben alleen deftige kwaliteitskranten die de etiquetteregels respecteren ten einde met politici in speaking terms te blijven.

Gelukkig is er nog de pulpgazet Het Laatste Nieuws, die onthulde dat ene Tom Balthazar, socialistisch schepen te Gent en kandidaat-burgemeester, via een obscure intercommunale vennootschap (die zo tussendoor ook belegt in bedrijven die fosforbommen fabriceren) een slordige 20.000 euro per jaar opstrijkt, ook om “hard te werken” naast zijn full time job van schepen. Eerder was burgemeester Termont al onfris in het nieuws gekomen door zich in te te laten met schimmige bankjes met nog minder kosjere bestuurders die zich in het mondaine Cannes van hun meest genereuze kant lieten zien.

“Fiscaal maximaliseren”

cumuleoHet gaat bij deze indiscreties opvallend dikwijls om socialisten, en dat is ook Siegfried Bracke (N-VA) niet ontgaan, Gents gemeenteraadslid en fractievoorzitter/aanvoerder van de oppositie. Hij eist “algehele transparantie” en een onderzoekscommissie “om elke steen om te keren in dit schandaal”. Als onbeleefde mens kan ik dat alleen maar toejuichen: socialisten zijn de grootste graaiers van het politiek universum, en uiteraard is dit een kwade wind die uit het zuiden komt, meer bepaald vanuit de Waalse PS.

Doch wacht eens, Siegfried Bracke, is dat ook niet de voorzitter van de federale kamer, de man die voor een haast louter protocollaire functie met zijn 12000 euro brut per maand meer verdient dan de premier? Wat doet zo iemand tussendoor eigenlijk in de Gentse dorpspolitiek? Op www.cumuleo, de webstek die tegen alle etiquetteregels in de mandaten van onze politici oplijst, lezen we dat Bracke, behalve voor zijn politiek werk in de Arteveldestad (2 betaalde mandaten), nog eens drie keer een wedde plus kostenforfait krijgt voor een federaal mandaat: één maal als kamervoorzitter, nog eentje als volkvertegenwoordiger, en ten derde male als lid van het bureau van volksvertegenwoordigers (gegevens van 2015).

En dat toch allemaal in één moeite, of leg me anders eens uit hoe je tegelijk voor kamervoorzitter én volksvertegenwoordiger kan spelen. Voeg daarbij nog een betaald zitje als lid van de adviesraad van Telenet, en ik kom op een ruwe schatting uit van 30.000 euro brut per maand. Corrigeer me, Siegfried, als ik er veel naast zit.

Om dat deftig boekhoudkundig te verwerken (en uiteraard om minder belastingen te betalen), passeert een en ander via de bvba Archimedes, waaruit Bracke en echtgenote zich “onbezoldigd” laten uitkeren. Die vennootschap om de inkomsten fiscaal te ‘maximaliseren’ is onder politici en andere VIPs een tamelijk verbreid systeem. Zo is er de NV Jambon rara van wie, maar natuurlijk ook Immo DL van vakbondsvoorzitter Rudi De Leeuw. Links-progressieve succesauteurs houden eveneens van deze creatieve fiscaliteit, zie bv. de NV Lanoye.

Maar terug naar de verontwaardiging van onze dappere Siegfried. Ja, het moet nu maar eens gedaan zijn met het cumuleren van politieke mandaten en het zetelen van politici in allerlei vennootschappen en intercommunales. Alleen al omwille van de integriteit kan dit niet, en laat anderen ook eens wat verdienen zeg. En ja, de Gentse Augiasstal is maar een verkleinde versie van heel het partijpolitieke gescharrel en cumulgebeuren, terwijl één wedde van schepen, parlementslid of minister toch al heel behoorlijk is. Zo kan je toch je job beter doen, onder het motto “minder is meer”.

Siegfried moet dus eerst voor eigen deur vegen: het is Gent of de Wetstraat, en één wedde van 12000 euro brut per maand vind ik al heel royaal, uiteraard te belasten als loontrekkende zoals bij elke modale onderdaan. Zijdelings kan nog worden opgemerkt dat het voortdurend beknibbelen op de koninklijke dotatie (in plaats van de monarchie gewoon af te schaffen) wel eens als bliksemafleider kan bedoeld zijn om de politieke graaicultuur te maskeren. In Cumulistan verwijt de pot de ketel dat hij zwart ziet, en sluit men nadien weer hoffelijk de rangen. Respect.

 

Geplaatst in Geen categorie | 39 reacties

Het is nu wel zeker: Venus is schoon van ver, maar het regent er zwavelzuur

 

De voorbije nacht was het weer volle maan, en dan wil een mens graag eens die witgele schijf begroeten als de mysterieuze gedaante die dichters inspireert, mannen verliefd maakt, slakken doet paren, seriemoordenaars de baan opjaagt en de oceaangetijden regelt. Ja, het uitspansel fascineert ons, we voorzien de sterren van namen, rijgen ze imaginair aaneen tot sterrenbeelden, schrijven symfonische gedichten over de planeten (Gustav Holst: The Planets, echt een topper), en verzonnen zelfs een mythologie waarin we met veel verbeelding onze toekomst en lotsbestemming projecteerden,- de astrologie dus.
Naast de maan heeft vooral Venus onze frontale kwabben gekieteld. Een heldere ster, die al in de oudheid een vrouwelijke signatuur kreeg: Istar bij de Babyloniërs, Isis in het oude Egypte, Afrodite bij de Grieken, en zo tot bij de Romeinse Venus. Alle vrouwelijke schoonheid komt van Venus en is aan Venus opgedragen. Alleen: bij nader onderzoek en pas sinds de NASA de planeet in detail ging exploreren, weten we dat niets zozeer het woord “hellegat” illustreert als dit ruimtelichaam. Doorlopend spuit er gloeiende lava overal uit de ondergrond, het is er altijd zo’n 500°C, de atmosferische druk is negentig keer hoger dan die op aarde, en vooral: het regent er continu zwavelzuur, het goedje dat criminelen gebruiken om lijken op te lossen en door de gootsteen te gieten.
Ingenieus gedeponeerde verkenningstuigen zoals de Russische Venera-sonde, bedoeld om de sfeer op te snuiven en bodemstalen te nemen, corrodeerden en verdampten al na een paar minuten in dit Venerisch krocht. Niet echt een lieflijk Botticelli-tafereel dus: hoe bitcherig kan een vrouw zijn. En dat een week voor Valentijn.

Apotheose

Januari 1986: het ruimteveer”Challenger” ontploft kort na de lancering voor duizenden kijklustigen, waaronder schoolkinderen die hun meereizende juf uitwuiven

Die kortsluiting tussen verbeelding en realiteit lijkt zich telkens opnieuw te herhalen naarmate de kosmos realistischer in kaart wordt gebracht en die vlooiensprongen, “ruimtereizen” geheten, hun catastrofale afwikkeling kennen.
Leven op Mars? Ach, ze zouden een soort bel creëren waarbinnen aards leven zou nagebootst worden: een Club Med fantasme waar nooit wat van komt, let op mijn woorden. Verder zijn er de zusterplaneten van de aarde met een vergelijkbare atmosfeer en met water: op ettelijke lichtjaren afstand een glimp van opgevangen, na een paar duizend jaar onderweg zouden we er geraken. Zonder restostop uiteraard. Arreviderci.
En voor de rest is het er koud, donker, ijl: de buitenaardse kosmos is onze plek niet, hoeveel budgetten we er ook tegenaan gooien en hoe stoer die Star Trek fantasieën ook klinken. Ondanks de SF-literatuur en de NASA is het ruimte-avontuur één grote desillusie: het wordt tijd om dat onder ogen te zien. We zijn beginnen naar boven kijken als naar een immens schilderij, een kaleidoscopische sensatie met mythisch-religieuze franjes. Maar eens de onttovering plaats greep, en de cosmologie echt een serieuze wetenschap werd, met een technologisch vervolg dat uitmondde in maanwandelingen, sondes, ruimteveren en marskarretjes, komt de klungeligheid van ons menselijk verstand aan het licht, én het besef dat die buitenaardse kosmos niks te bieden heeft, toch niet als biotoop.
De vergelijking met Columbus en de grote ontdekkingsreizen rond 1500 is daarom ook ietwat misplaatst. Het vermoeden dat de aarde rond was, leidde tot de ontdekking van Amerika (dat weliswaar verkeerdelijk voor Indië gehouden), en uiteindelijk tot het aangename feit dat, als je maar lang genoeg rechtdoor reist, je terug op het vertrekpunt uitkomt. De aarde is onze oorsprong en we bezitten haar genen, waardoor ze altijd onze moeder blijft, hoezeer we haar ook miskennen en mishandelen. Maar de ruimte? Een zwart gat waarin we alleen kunnen overleven dankzij een asbestpak, zuurstofflessen en dikke wollen sokken?

Stephen Hawking: “Als kosmische debielen kunnen we kunnen ons maar beter verstoppen…”
Ook fysicus Stephen Hawking laat zich heel dubbelzinnig uit over de astronautische ambities van de mens: enerzijds moeten we Mars koloniseren om Lebensraum te vinden (gelukkig spreekt hij niet over Venus), maar anderzijds is het bijna zeker dat buitenaardse intelligentie vele malen slimmer is dan de mensheid en eerder óns zou koloniseren.
De distopische voorstelling van de aarde, als verdoemde plek geteisterd door overbevolking, armoede, oorlog en klimaatcatastrofes, maakt vandaag de ruimtemigratie extra populair: we hebben het hier verknald, snel weg dan, waarbij nu al superrijken hun ticket bij gespecialiseerde reismakelaars reserveren. Een modern evenbeeld van de tenhemelopname (apotheose), voor mij niet gelaten, maar zo werkt het natuurlijk niet. We zullen gewoon onze shit hier moeten opkuisen, dat is de realiteit.
Cultiver son jardin, nietwaar, wat in Vlaanderen “voor eigen deur vegen” heet. Venus mag ons blijven inspireren, maar een vluchtheuvel is ze niet. Het motto van de filosoof Friedrich Nietzsche “Bleibt der Erde treu” zou wat meer laboratoria, researchcentra én politieke cenakels moeten sieren.
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

De lege brooddoos van Fatima: niet alleen een kwestie van geldgebrek

 

niqab
Armoede in onze contreien is een reëel probleem, en neen, het gaat niet beter, wat minister Homans met haar cijferdans ook mag proberen aan te tonen. Constant leeft zo’n 10 a 12% van de bevolking onder wat als de armoedegrens wordt gezien. Het zijn ook niet allemaal asielzoekers en aangespoelden, ook autochtone Vlamingen krijgen de eindjes niet aan mekaar: hoofdzakelijk werklozen, eenoudergezinnen en gepensioneerden (de Belgische pensioenen behoren tot de laagste van West-Europa). Allemaal moeten ze rond komen met 1000 euro per maand of minder, en dat is bijna onmogelijk, gelet op de uit de pan swingende kosten voor basisbehoeften zoals elektriciteit.
Pervers is ook de logica die door grote distributiebedrijven en ketens wordt toegepast: in België wordt voor een identiek product, van een pot mayonaise tot een wasmachine, aan een hogere prijs verkocht dan in de ons omringende landen. Dat geldt ook voor telecom en internet. De redenering van de importeurs is, dat de index de prijsverhoging toch compenseert en dat de lonen dan ook stijgen. Alles is dus gewoon duurder bij ons, maar andermaal zijn de laagste inkomens de dupe van deze logica.
De meeste aandacht moet hier uitgaan naar kinderen: hoe kunnen we beletten dat ze in de armoedespiraal blijven hangen? Vooral in de lagere scholen wordt sociale achterstand zichtbaar en soms schrijnend. Voor een leerkracht, speciaal in stedelijke “probleemscholen”, moet dat een bijkomende stressfactor zijn: ongewassen kinderen, meer dan gemiddeld afwezig, die nooit geld mee hebben voor een activiteit, bijna nooit huiswerk maken, ’s winters zonder jas naar school komen, en zonder boterhammendoos. Je wil dan zelf voor OCMW spelen, soms uit eigen zak broodjes gaan kopen (echt), afbetalingsplannen opstellen voor de schoolfactuur, enz. Ik heb te doen met die mensen, en chapeau dat ze het volhouden.
In DS van dit weekend komen een paar van die verhalen aan bod. Klassen waarin 18 van de 20 kinderen van vreemde origine zijn: dan weet je het wel. Schriften die ze meekrijgen verdwijnen thuis spoorloos, de kledij voor uitstappen is nooit aangepast, en in de brooddoos zit… een halve pizza van de dag voordien, of twee koekjes. Dat wijst misschien op materiële armoede, maar vooral ook op verwaarlozing en slechte, krakkemikkige huishoudens waar niemand zich schijnt te bekommeren om de sociale vooruitgang van de eigen kinderen. En waar ze niet beseffen dat pizza’s ook geld kosten.
De achterstand is dus voor een flink stuk mentaliteitsgebonden en cultureel, temeer daar de ouders dikwijls ook geen woord Nederlands spreken (in Antwerpen spreekt 30% van de schoolgaande kinderen thuis een andere taal –cijfers van Kind en Gezin) en een groot deel van de communicatie met de school rateren. Of er zelfs vijandig tegenover staan,-wie weet-, want het oprukkende salafisme houdt niet van integratie.

Ghettovorming

Tumult aan de Antwerpse school “De Blokkendoos” (2013): hysterische moslima’s eisen het ontslag van een juf wegens ‘seksueel misbruik’. De beschuldiging berust nergens op, maar juf Magalie mocht vertrekken.
Zeg ik nu dat die lege boterhammendoos de schuld van de islam is? Neen, of toch. Kansarmoede is een complex begrip. De (gewilde) segregatie bij bepaalde allochtone groepen, uitmondend in een gesloten subcultuur, maakt dat de school gezien wordt als een noodzakelijk kwaad, een bron van westerse invloeden, zelfs al maakt onze rekkelijke samenleving graag plaats voor een imam in dat onderwijs. Het is voor leerkrachten en directie vechten tegen de bierkaai als de wil er van thuis uit niet is om deel te nemen aan onze samenleving. Eens te meer blijkt multicultuur te leiden naar een uitwoekering van gesloten monoculturen.
Voor de rest: ouders die hun kinderen laten hongeren, wan zijn dat voor ouders? Zijn ze echt zo arm? Ik weet het niet. Het gaat toch ook om prioriteiten en zich kunnen organiseren. Mijn ouders hadden het niet breed toen ik klein was. Mijn vader probeerde het als kleine zelfstandige, uiteraard zonder enige vorm van uitkering behalve het kindergeld. Alles was extreem simpel, basic, geen extra’s, wel saaie weekmenu’s (je kende de dag van de week als je keek wat er op het bord lag), maar we hebben nooit honger of kou geleden, omdat elke cent in twee gebeten werd, we gingen niet op vakantie, we namen de tram indien nodig en GSM bestond niet.
Ik wil dat allemaal niet verheerlijken, leve de verzorgingsstaat en laat maar komen dat basisinkomen. Maar tegelijk zitten die 30% allochtone kinderen me dwars die in gezinnen gevangen zitten waar onze open welzijnscultuur niet doordringt, en waar, zonder twijfel, de schotelantennes op Marokko of omstreken gericht staan.
De enige, drastische oplossing: die kinderen uit de socio-culturele ghetto’s halen en aan de school toevertrouwen. Hou een deel van de uitkeringen of inkomsten van die ouders af en financier daarmee schoolmaaltijden, eventueel drie per dag. Idem dito voor andere schoolgerei en extra activiteiten. Kort door de bocht heet dat: inperken van het ouderlijk gezag. Organiseer verplichte huiswerkklassen voor kinderen die dat nodig hebben. Koppel bij de ouders uitkeringen aan het volgen van taalcursussen mét resultaatverbintenis. En last but not least: dam de invloed van religie (eender welke) in en maak van de school een vrij-zinnige belevingsplek waarin verlichtingswaarden kunnen gedijen.
Het klinkt allemaal tamelijk socialistisch, en ik schaam me daar geenszins voor. Ondertussen maken dé socialisten, verdedigers van de kleine man, goede sier in Wallonië én Vlaanderen en komen nieuwe schandalen rond zelfbediening en graaicultuur naar boven. Meer is er niet nodig om een stevige portie weekendpopulisme te serveren. Bij deze.
Geplaatst in Geen categorie | 3 reacties